Jeszcze raz chapeau bas za fotoreportaz, lacze pozdrowienia,

Krystyna

Bykom nudzi się czychać w niedzielę
W corridy czas na człowieczy błąd.
Gdy na piach krwawe ścierwo się ściele
I wsiąka krew w areny każdy kąt,
A w sklepikarzu w taki czas
Poeta budzi się,
Myśl turystki pulchnej zaś
Do Velasqeza mknie… Ach!

Lecz któżby mógł powiedzieć nam
O czy byk rozmyśla tam,
Gdy w piersi bije mu na trwogę dzwon? Ach!
Kto powie o czym myśli byk
Gdy usłyszy kobiet krzyk
I mężów ich rogatych tak jak on…

Bykom nudzi się cierpieć w niedzielę
I brocząc krwią opuszczać ten świat,
Lecz torreador dał znak i ludzie oniemieli.
Kapela gra tusz i tłum na klęczkach padł.
A w sklepikarzu w taki czas
Don Juan budzi się,
A turystka pulchna zaś
Carmencitą siebie zwie… Ole!

Bykom nudzi się zdychać w niedzielę,
Padać na piach i w śmiertelny kał.
Ale błysk szpady, cios i ludzie oszaleli
I znów błysk, szpady cios i tłum ogarnął szał.
A sklepikarzom w taki czas
Marzy się Nerona tron.
Turystka marzy zaś,
Że Cezara wieńczy skroń… Ach!

A tam za ścianą krwawej mgły
Byk zdychając piekło śni,
Gdzie torreadorzy smarzą się… Ach!

I nie wybaczy nigdy nam
Myślącym, gdy on zdycha tam,
O Kartaginie, Waterloo, Verdun, Verdun!

Pozdrawiam i dziekuje za swietny fotoreportaz.

Krystyna

Jacques Brel – Les toros

Les toros s’ennuient le dimanche
Quand il s’agit de courir pour nous
Un peu de sable du soleil et des planches
Un peu de sang pour faire un peu de boue

C’est l’heure où les épiciers se prennent pour Don Juan
C’est l’heure où les Anglaises se prennent pour Montherlant

Ah, qui nous dira à quoi ça pense
Un toro qui tourne et danse
Et s’aperçoit soudain qu’il est tout nu

Ah, qui nous dira à quoi ça rêve
Un toro dont l’œil se lève
Et qui découvre les cornes des cocus

Les toros s’ennuient le dimanche
Quand il s’agit de souffrir pour nous
Voici les picadors et la foule se venge
Voici les toreros et la foule est à genoux

C’est l’heure où les épiciers se prennent pour Garcia Lorca
C’est l’heure où les Anglaises se prennent pour la Carmencita

Les toros s’ennuient le dimanche
Quand il s’agit de mourir pour nous
Mais l’épée va plonger et la foule se penche
Mais l’épée a plongé et la foule est debout

C’est l’instant de triomphe où les épiciers se prennent pour Néron
C’est l’instant de triomphe où les Anglaises se prennent pour Wellington

Ah, est-ce qu’en tombant à terre
Les toros rêvent d’un enfer
Où brûleraient hommes et toreros défunts

Ah, ou bien à l’heure du trépas
Ne nous pardonneraient-ils pas
En pensant à Carthagem Waterloo et Verdun, Verdun