Bistro  La Vache qui Pete (Pierdząca Krowa)

I gdybym bardzo się wysilał, aby przetłumaczyć ten napis z witryny na przykład jako “Brykająca Mućka” albo “Galopująca Krasula” lub nawet gdybym próbował zastąpić, zamaskować, zakamuflować ten francuski czasownik mówiąc niejako do moich polskojęzycznych znajomych – wiecie, dzisiaj was zapraszam do bistro, które się nazywa “Krowa puszczająca Wiatry”. Niestety takie tłumaczenie może wprowadzić zamieszanie i nieporozumienie, ponieważ może sugerować jakąś tawernę marynarską. Zatem zapraszam na kanapki i przepyszną kawę do “Pierdzącej Krowy”. Adres – 1101 rue Rachel Est.

Restauracja O.Noir (W Ciemności)

O.Noir wyróżnia się ponad inne restauracje tym, że proponuje jedyne w swoim rodzaju doświadczenie kulinarne. Gdy spożywamy posiłek w kompletnych ciemnościach nasze inne zmysły wzmagają się, aby lepiej docenić smak i aromat spożywanej potrawy. Koncepcja takiej restauracji zaangażowanej społecznie powstała dzięki oryginalnemu pomysłowi pewnego niewidomego pastora z Zurichu  – Jorge Spielmana, który miał zwyczaj zawiązywać oczy opaską swoim gościom aby w ten sposób mogli w pełni korzystać z walorów kuchni a także pomóc im zrozumieć kalectwo bliźnich. W 1999 roku, pan Spielman otworzył Blindekuh (niem: Ślepa Krowa). Jest to projekt, który ma na celu przybliżyć specyfikę życia niewidomych dla osób widzących oraz zapewnić nowe miejsca pracy niewidomym. W restauracji O.Noir panuje totalny mrok, żadne latarki, świeczki, zapałki, zapalniczki ani świecące telefony komórkowe nie są tolerowane. Po spędzeniu kilku godzin w takiej atmosferze klienci lepiej pojmują co oznacza życie w totalnych ciemnościach, na które są skazani niewidomi. Adres – O.Noir 1631  Ste-Catherine Ouest

Restauracja Św. Huberta

Zdawać by się mogło, że ta najsłynniejsza smażalnia kurczaków w Montrealu, która na przestrzeni swojej historii urosła do rangi renomowanej restauracji, obrała sobie za patrona Św. Huberta, który jest również patronem myśliwych. Skojarzenie może być jak najbardziej uzasadnione skoro wiadomo, że sylwetka Huberta z Gaskonii jest ogromnie barwną postacią z Żywota Świętych, jak najbardziej pasującą, aby czuwać nad biznesem związanym ze zwierzyną łowną lub hodowlaną.  Św. Hubert żył na przestrzeni VII-VIII wieku, spędzając czas na hulankach i polowaniach aż do 40-tego roku życia, kiedy to na jednym z jego licznych polowań według legendy miał mu się objawić biały jeleń z promieniejącym krzyżem w porożu. Od tego czasu Hubert się nawraca poświęcając całe swoje życie w pracy nad zjednywaniem  pogańskich ludów do wiary w Chrystusa. W przypadku montrealskiej restauracji Św. Huberta, zbieżność z tym świętym jest całkowicie przypadkowa, prozaiczna i banalna. Otóż okazuje się, że pierwsza smażalnia tego typu została otwarta przez montrealską rodzinę w 1951 roku przy ul. St. Hubert, od której przyjęła swą nazwę. Restauracje St. Hubert były pierwszymi, które oferowały darmową dostawę do domu, oraz pierwszymi z których wyproszono palaczy na długo przed wprowadzeniem ustawy rządowej zakazującej palenia papierosów w przybytkach użyteczności publicznej. Na dzień dzisiejszy sieć tych restauracji działa czynnie na obszarze prowincji Quebec, Ontario i Nowego Brunszwiku, posiada 1400 punktów sprzedaży i zatrudnia 9500 osób. Restauracja ta znajduje się w zasięgu telefonu, wystarczy do niej wykręcić numer, złożyć zamówienie aby po 45 minutach móc się delektować złocistym pieczonym kurczakiem z obowiązkowymi francuskimi frytkami.

Restauracja L’Assommoir  (Mordownia)

Hmm… stojąc przed wejściem do tego przybytku można się tylko zastanawiać czy naprawdę ma się ochotę tam wejść i dać się dorżnąć do reszty, ponieważ jak sama nazwa może sugerować-słowo l’assomoir oznacza po polsku mordownię- żywy z niej nie wyjdzie nikt . Nazwa restauracji; “L’Assomoir” jest aluzją do powieści Emila Zoli z 1877 roku (pol: W Matni), opisującej życie najniższych warstw społecznych Paryża w epoce II Cesarstwa. Zapraszam do niej aby sprawdzić czy nie pałęta się po niej duch Gerwazyny Macquart, głównej bohaterki tej powieści. Adres – 112 rue Bernard Ouest oraz 211 rue Notre-Dame Ouest.

Restauracja  Les Cons Servent  (Konserwy lub Serwujący Idioci)

Nazwa tej restauracji jest typowym i często używanym kalamburem w nazewnictwie biznesowym – jeżeli tłumaczy się dwa słowa oddzielnie, wychodzi “Serwujący Idioci”, gdy zaś popatrzy się na ten dziwoląg jak na jedno słowo wychodzi nam: “Konserwy”. Nazwa tej restauracji jest bardzo odważna i z dużą dozą humoru. Taka nazwa może rzeczywiście przyciągać klientelę chociażby z tego względu, że jest intrygująca – zawsze znajdzie się jakiś chętny aby sprawdzić czy dania serwowane w tej restauracji są równie idiotyczne i czy solidnie zakonserwowane. Adres – 5064 Av. Papineau.

Restauracja  Chez Ma Grosse Truie Cherie (U Mojej Drogiej Tłustej Maciory)

Nazwa tej restauracji nie pozostawia cienia wątpliwości co jest jeszcze dodatkowo zobrazowane gigantyczną sylwetką tłustej maciory przykręconej do fasady restauracji. Można jedynie przypuszczać, że właściciel oprócz zamiłowania do krojenia boczków, baleronów szynek, golonek i kiełbasek chciał w ten sposób oddać hołd i wyrazić swoje bezwarunkowe uczucie wybrance jego serca. Adres – 1801 rue Ontario Est.

Restauracja  Zitto e Mangia (Milcz i Jedz)

Tutaj podaję przykład nie istniejącej już niestety dzisiaj włoskiej restauracji w Montrealu. Włosi w Montrealu również mogą się popisać wielką dozą poczucia humoru, na pierwszy rzut oka można mieć wrażenie że to dwoje włoskich maestro della cuccina – pan Zitto i pani Mangia zapraszają do siebie na smaczną michę makaronu. Otóż nie ! Mangia e zitto po włosku może oznaczać: “milcz i jedz”, ale również w zależności od ekspresji z jaką się wymawia tą frazę może także oznaczać: “stul mordę i żryj!”  Restauracja przez wiele lat prosperowała przy: 6660 rue Clark w dzielnicy Mała Italia.

Restauracja Le Lapin Sauté (Pod Stukniętym Królikiem)

Bardzo zręcznym i udanym przykładem w nazewnictwie restauracyjnym może być: “Le Lapin Sauté”. Przymiotnik “sauté” oznacza we francuskim “pieczony” lecz w slangu może oznaczać: “stuknięty”. Zatem, pomimo, że restauracja znajduje się w mieście Quebec może rzeczywiście warto się tam wybrać na pasztet z zająca ?

Autor: Zbigniew Wasilewski
Fot: materiały prasowe

Polska Izba Handlowa w Quebeku,Walne zebranie 2014

Porządek zebrania:

1. Otwarcie zebrania, powitanie wszystkich zebranych
2. Zarys historyczny założyciela Polskiej Izby Handlowej p. Bernard Kmita
3. Krótka prezentacja głównych założeń i wytycznych PIHwQ,p. Zbigniew Wasilewski
4. Wybór przewodniczącego i sekretarza walnego zebrania
5. Terminarz proponowanych przedsięwzięć PIHwQ
6. Zatwierdzenie budżetu oraz terminarza PIHwQ
7. Weryfikacja kworum
8. Wybory do władz administracyjnych PIHwQ
9. Wolne wnioski, propozycje

10.Ustalenie daty następnego kwartalnego zebrania

11. Zamknięcie zebrania

Zainteresowani mogą dzwonić po więcej informacji pod : 514 702 7973

opracował: Zbigniew Wasilewski

Bernard Kmita, fot: Są Wśród Nas

Po względnie spokojnej pierwszej dekadzie XXI wieku ,kiedy to Polska Izba Handlowa w Quebeku miała raczej charakter informacyjny, aktywność z inicjatywy pana Kmity przechodzi w stadium bardziej zaawansowane. Na jesieni 2013 roku na osobiste zaproszenie prezesa PIHwQ stawiło się na zebraniu około 20 przedstawicieli polonijnego środowiska biznesowego. Głównym tematem zebrania była przyszłość Polskiej Izby Handlowej w Quebeku. Wszyscy zebrani byli zgodni,że obecność tego typu zrzeszenia jest jak najbardziej potrzebna oraz pożyteczna w środowisku polonijnym prowincji Quebec.

Dotychczas ustalono wytyczne PIHwQ, jak następuje:

1. Promocja wkładu polskich biznesmenów, przemysłowców i profesjonalistów na przestrzeni prowincji Quebec
2. Wymiana doświadczeń w dziedzinie handlu wśród swoich członków w formie konferencji tematycznych lub kursów dokształcających
3. Promocja oraz dbałość o pozytywny i profesjonalny charakter członków Polskiej Izby Handlowej w Quebeku na arenie lokalnej i międzynarodowej
4. Zachęta oraz pomoc dla najmłodszej generacji polskich profesjonalistów w realizacji ich projektów

W chwili obecnej została wyłoniona tymczasowa rada administracyjna w składzie:

1) Bernard Kmita

2) Zbigniew Wasilewski

3) Mariusz Lubczyński

4) Adam Hawrylak

5) Krystyna Betley

Trwają także bardzo intensywne prace nad nowym,aktualnym statutem Polskiej Izby Handlowej w Quebeku. Został również ogłoszony konkurs na logo Polskiej Izby Handlowej w Quebeku, który potrwa do 15 kwietnia 2014. Wszyscy zainteresowani mogą uzyskać szczegółowy regulamin konkursu pod adresem : redakcja@kronikamontrealska.com lub dzwoniąc pod numer : 514 702 7973.

W dniu 16 kwietnia 2014 roku odbędzie się walne zebranie Polskiej Izby Handlowej w Quebeku podczas którego zostanie zaadoptowany nowy statut, opracowany program działalności na bieżący rok oraz wybrane nowe władze organizacji. Bardzo gorąco zachęcamy o jak najliczniejszą frekwencję podczas tegorocznego walnego zebrania. Podczas zebrania będzie można uzyskać szczególowe informacje dotyczące PIHwQ oraz wypełnić formularz o przyjęcie do Polskiej Izby Handlowej.

Informacja : Bernard Kmita               (514) 271 5110

Zbigniew Wasilewski (514) 702 7973

Od lewej: Beata Gołembiowska-Nawrocka, właścicielka Quo Vadis p. Joanna Kwasek,  klientki księgarni

Właścicielka Quo Vadis serdecznie zaprasza całą Polonię do odwiedzania jedynej polskiej księgarni w Montrealu.

Autor: Zbigniew Wasilewski

Foto: Zbigniew Wasilewski

Dla Kubańczyków wyspa jest więzieniem. Paradoksalnie jednak dolarowi turyści dają Kubańczykom namiastkę godnego życia. Turystyka jako główna gałąź przemysłu,napędzająca ekonomicznie państwo daje możliwość zarobienia ludziom zatrudnionym głównie w turystyce aniżeli ludziom na państwowych posadach. Aktywność turystyczna Kubańczyków jest prawie znikoma. Do ludzi podróżujących i zwiedzających zaliczyć można ludzi na posadach rządowych oraz ludzi bezpośrednio związanych z turystyką, np. kelnera w restauracji hotelowej. Ludzie, nie mający bezpośrednio styczności z turystyką, niestety skazani są na życie w ubóstwie.

Ci, których stać na jakiekolwiek podróżowanie, uprawiają również turystykę krajową. Pierwsza Kuba to swoista wyspa marzeń. Każdy turysta czuje się tu jak młody bóg, który wyleguje się całymi dniami na pięknych, piaszczystych plażach, kąpie się w lazurowych wodach. To jest Kuba niedostępna dla mieszkańców, otwarta tylko dla turystów.

Rybacy przeczesujący bacznym wzrokiem pelikana przybrzeżne wody przed sprawnym zarzuceniem sieci.

Sielankowa scenka z parku;dzieci kubańskie rozbijające cegłą orzechy w parku w sobotnie popołudnie.

Technika włażenia na palmę (pochyłą) po dojrzałe kokosy. Sprawnemu młodzieńcowi zabiera takie wspinanie dosłownie 10 sekund,co prawdopodobnie jest wytrenowane od najmłodszych lat. Proponowano mi abym spróbował lecz odmówiłem ponieważ nie miałem w sobie odpowiedniej zawartości rumu dla kurażu

Druga Kuba natomiast to życie w ubóstwie, biedzie i brudzie, gdzie nie ma co do garnka włożyć, zakazy,nakazy i restrykcje. Ciągłe migracje oraz czarny rynek. Warto jednak wyruszyć na Kubę. Zwiedzić piękne miejsca, obcować z Kubańczykami, dla których jesteśmy łącznością ze światem. Warto oddać im wtedy w milczeniu wielki pokłon, iż nawet w czasach,w jakich przyszło im żyć,potrafią szczerze się uśmiechnąć, posiadając wielką pogodę ducha i życzliwość.

Poniżej 4 zdjęcia z willi pozostałej po Al Capone,obecnie w budynku znajduje się restauracja.

Krzysztof Kolumb nazwał Kubę największą wyspą Karaibów, “najpiękniejszym miejscem, które człowiek mógł kiedykolwiek zobaczyć”.Prócz sprzyjającego klimatu i pięknych, piaszczystych plaż, Kuba posiada niezwykłą kolonialną architekturę oraz unikatową historię i kulturę, co przyciąga turystów z całego świata. Od 1990 roku, po rozpadzie komunizmu i po kryzysie gospodarczym, Kuba zaczęła koncentrowac sie na swej atrakcyjności turystycznej rozszerzając i rozwijając z wielkim sukcesem turystykę międzynarodową. Średni roczny wzrost pojemności miejsc noclegowych to 8%, 13% wzrasta roczna liczba przyjazdów-to więcej niż średnia na Karaibach. Kuba stała się jednym z trzech najbardziej poularnych miejsc wyjazdów turystycznych w przeciągu zaledwie 10 lat, pomimo embargo hanlowego nałożonego przez Stany Zjednoczone.Do 2005 roku, przyjazdy na Kubę zwiększyły się 6-krotnie, pojemność pokoi 3-krotnie, dochód z turystyki 8- krotnie oraz podwoiło sie zatrudnienie w branży turystycznej. Turystyka, która koncentruje się w okolicy plaż w Varadero, Cayo Coco, i północnych plaż Holguin i Havany, została określona jako lokomotywa krajowej ekonomii. Dziś Kuba jest drugim najczęściej odwiedzanym krajem Karaibów i przyjmuje turystów z ponad 44 krajów. Od 1990 roku do dziś, wyspa zarejestrowała ponad 25,6 milionów międzynarodowych przyjazdów.

Rezydencja byłego dyktatora Kuby Fulgencio Batisty,obecnie hotel Cuatro Palmas

Plaża miejska w Varadero w miesiącu listopadzie opustoszała ponieważ woda dla Kubańczyków jest za zimna w tym miesiącu.

Głównymi partnerami handlowymi Kuby są obecnie Chiny, Venezuela, Kanada, Hiszpania, Holandia i Wielka Brytania. Turystyka na Kubie ma również związek z handlem i polityką, dlatego Kuba w wysokim stopniu polega na swoich partnerach handlowych w celu dalszego napędzania ekonomii. Kanada jest głównym rynkiem turystycznym Kuby, następnie Anglia, Włochy, Hiszpania i Niemcy-to kolejne kraje mające wpływ na turystykę Kuby.

Opracował: Zbigniew Wasilewski

foto: Zbigniew Wasilewski

Delikatesy Schwartz’s zostały założone w 1928 roku przez dwóch rumuńskich żydów Maurycego i Reubena Schwartzów.Znajdują się w samym sercu dawnej dzielnicy żydowskiej w Montrealu na bulwarze St-Laurent,który był świadkiem od ponad stulecia wielu fal imigracyjnych,przelewających się po jego trotuarze.Sama słynna kanapka z wędzoną szynką wołową została wprowadzona do montrealskiego menu przez żydowskich imigrantów ze wschodniej Europy napływających do Kanady w latach 1890-1900 i na przestrzeni czasu stała się niezwykle popularna na całym kontynencie północno-amerykańskim ,szczególnie zaś w prowincji Quebec.

Schwartz’s jest  restauracyjką o bardzo małej powierzchni co ze względu na jego wielką popularność powoduje,że klienci bardzo często są stłoczeni.Umeblowanie również jest bardziej niż skromne,proste,drewniane stoły poustawiane przy ścianie,krzesła solidne lecz bez uwagi na styl.Tymczasem okazuje się,że to absolutnie nie przeszkadza klienteli,więcej: bardzo często przychodzą tam właśnie na posiłek celebryci,ludzie ze świata polityki,biznesu i sztuki. Zatem,należy być przygotowanym ,że podczas spożywania lunchu w tej restauracji można usiąść przy jednym stoliku twarzą w twarz z Madonną ,Rambo,Spidermanem,Supermanem,Robocopem , Myszką Mickey , X-Manem,Thorem lub z reprezentantką  amerykańskiego  silikonu typu Dolly Parton lub  Cher i innym elementem z nowoczesnej amerykańskiej mitologii.  :)

Z faktu,że jest to mieisce niezwykle popularne ,to i kolejki są niezwykłe.Istnieje również w związku z tymi kolejkami oddzielny kontuar,gdzie można zamówić na wynos.Oprócz kanapek ,można zakupić ogórki kiszone,przyprawy sekretne firmy Schwartzs,można nawet zamówić całego indyka wędzonego na specjalne zamówienie.Kolejki przed restauracją nie należą do rzadkości i bardzo często jeden z pracowników restauracji jest oddelegowany do kierowania ruchem klientów.

Żywe muzeum ? Legenda ?  Skąd pochodzi ta sława…być może  ponieważ wchodząc do Schwartza ma się wrażenie anihilacji czasu,pewien swoisty anahronizm ,który pociąga i  zaciekawia.W przypadku tego miejsca można rzeczywiście traktować jako wyjście do muzeum gastronomii,ponieważ magią tego miejsca jest to,że zachowało swoją oryginalność od momentu powstania i chyba to właśnie jest jest siłą oraz magią tego uroczego skądinąd miejsca.

Proponowano już wiele razy właścicielom,aby rozszerzyli sieć swoich usług na kontynencie amerykańskim na zasadzie franszyzy lecz pozostało to bez echa.

Od miesiąca maja 2012 nowym właścicielem tej restauracji jest mąż oraz impresario narodowej diwy Quebecu ;Celine Dion-Rene Angelil,który nabył tą starą,popularną montrealską dziurę serwującą parującą wołowinę z żółtą musztardą oraz z  kawałkiem ogórka kiszonego za bagatelkę:(10) dziesięć milionów dolarów.Znając Rene Angelil i jego dar mnożenia (rozmnażania)dolara można sądzić,że pojawi się wkrótce sieć Schwartzsa  na całym globie.Celine potrafi zaśpiewać wszystko …romantyzm zaczyna się przy szynce wołowej z musztardą i ogórkiem kiszonym.

Opracował:Z.P.Wasilewski

Źródla:internet

Gdy John Molson przybył do Kanady w roku 1782, zauważył wielki potencjał na produkcję piwa w Montrealu. W tamtych czasach ceny alkoholi takich jak rum,wino czy porto ciągle wzrastały w związku z popytem nań przez stale napływających nowych emigrantów z Anglii i Irlandii. Gdy Molson osiągnął pełnoletność nabył za pieniądze ze swojego spadku maleńki browar zbudowany z drewna – na wybrzeży rzeki Św. Wawrzyńca, poza miastem lecz w pobliżu fortyfikacji Montrealu.

Molson skoncentrował się na ulepszeniu produkcji i jakości piwa. W tym celu powrócił do Anglii w celu nabycia jakościowych nasion jęczmienia, które to rozdawał za darmo rolnikom w sąsiedztwie, aby uzyskać w ten sposób jakościowe zboże do produkcji tego napoju o rygorystycznej jakości. 6 tygodni po zakupieniu mikroskopijnego browaru, Molson wystawił na sprzedaż pierwszą partię swojego produktu. Piwo w tamtych czasach było sprzedawane po 5 centów za butelkę i sprzedaż szła lepiej niż się spodziewał.

Molson powiela swoją działalność biznesową – otwiera sklep z materiałami budowlanymi a nawet udziela pożyczek drobnym sklepikarzom tamtej epoki. W 1916 roku jego zakład przybiera formę stowarzyszenia, gdzie jego wspólnikami stają się jego trzej synowie: John,Thomas i William.

W 1989 roku, browar Molson łączy się z browarem Carling O’Keefe stając się największym kanadyjskim producentem piwa oraz 5-tym pod względem wielkości na Świecie. Wielu członków rodziny Molson jest do dzisiaj aktywnych w zakładzie założonym przez ich pradziada  w zarządach administracyjnym firmy. Zakład zatrudnia w Kanadzie ponad 3000 pracowników.

W wyniku małego sondażu przeprowadzonego w redakcji Kroniki Montrealskiej, po bardzo wnikliwej, organoleptycznej analizie porównawczej kilku światowych marek piwa, całe ciało redakcyjne zgodnie jak jeden mąż uważa, że najlepszym piwem na świecie jest bezapelacyjnie i bezkonkurencyjnie Molson Export!!!

Autor: Z.P. Wasilewski

Siedziba polskiego przedstawicielstwa handlowego w Montrealu. 3501, Avenue du Musée, Montréal, Québec H3G 2C8.

Licznie przybyli goście wieczoru z montrealskich środowisk handlowców, dystrybutorów, działaczy polonijnych oraz mediów zostali powitani przez radcę handlowego p. Włodzimierza Leszczyńskiego.

Prezentacja dotycząca sytuacji polskiej produkcji owoców na tle rynków światowych przedstawiona przez przedstawiciela polskiej Agencji Rynku Rolnego p. Pawła Zambrzyckiego.

Prezentacja produktów firmy Eko-Vit:

Eko-Vit zajmuje się produkcją oraz rozlewem napojów gazowanych i niegazowanych.

Firma jest spółką o profilu inżyniersko-menedżerskim powstałą w wyniku przekształcenia w roku 2001 spółki AMT założonej w 1992. Przekształcenie spółki polegało na zmianie handlowego charakteru jej działalności na produkcyjny. Wykorzystując dotychczasowe doświadczenie zawodowe nowych właścicieli rozpoczęto w marcu 2002 roku produkcję napoju energetycznego EXE na zamówienie stacji benzynowych BP Polska. Napoje energetyczne na dzień dzisiejszy są największą częścią ogólnego wolumenu produkcji i sprzedawane są również poza terenem Polski do USA, Rosji, Estonii, Anglii, Słowacji, Libanu, Węgier oraz Arabii Saudyjskiej.

Dyrektor eksportu firmy Eko-Vit p. Kamil Cendrowski.

Grupa producentów owoców i warzyw powstała dzięki inicjatywie ogrodników gminy Magnuszew. Została zarejestrowana w 2006r. pod nazwą NASZ OWOC sp. z o.o.

W tym samym roku grupa producentów NASZ OWOC sp. z o.o. z siedzibą Latków 11, 26-910 Magnuszew spełniła warunki określone w RMR i RW dla wstępnego uznania grup producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań jakie powinny spełniać plany dochodzenia do wstępnego uznania Grupy Producentów i uzyskała status wstępnie uznanej grupy. Producentami owoców i warzyw są ogrodnicy o wielopokoleniowej tradycji upraw owoców i warzyw.

Wystąpienie prezesa firmy Nasz Owoc, p. Jana Romana Kalbarczyka (po prawej).

Konsul ds. handlowych p. Ewa Chmura-Golonka składa podziękowania przybyłym gościom i zaprasza na przyjęcie.

Polscy przedstawiciele w Wydziale Promocji Handlu i Inwestycji Konsulatu Generalnego RP w Montrealu :

1. Agricultural Market Agency (ARR) www.arr.gov.pl
2. Eko-Vit (drinks, energy drinks) http://www.eko-vit.pl
3. Nasz Owoc” Sp. z o.o. (fresh fruit and vegetables) www.naszowoc.pl
4. FRUIT Jan Kalbarczyk (fruit puree and pulp)
5. Nasz. Owoc. Sp. z o.o. (fresh fruit)

Polskie firmy na targach SIAL Canada 2012 :

• DOTI (chocolate covered fruit and nuts) www.doti.pl
• DRINKTECH (energy drinks with taurine and caffeine)
• EKO-VIT (energy drinks – Ronin and Ozone with taurine and caffeine) www.eko-vit.pl
• ELENA (freeze-dried fruit and vegetables) www.elena.pl
• FRUIT JAN KALBARCZYK (fruit purées, fruit pulp, frozen fruit)
• LAZUR (blue cheese) www.lazur.pl
• NASZ OWOC (fresh fruit, vegetables, natural juices) www.naszowoc.pl
• NASZ. OWOC. (fresh fruit)
• RYKI (maturing cheese) www.smryki.com.pl
• SANTE (crunchy, muesli, natural cookies) www.sante.pl
• SOKOLOW (Meat & Deli) www.sokolow.pl
• STOVIT (confitures des fruits, gelées / jams, maralades, fruit spreads, fruit fillings) http://www.stovit.com.pl/en/
• VOBRO (chocolats, gâteaux, biscuits, bonbons/chocolates, biscuits, candies) http://vobro.pl/en/home

Opracował:  Z.P. Wasilewski

fot: Z.P. Wasilewski

(ur. ok. 1635, zm. 25 sierpnia 1688) – sir, walijski bukanier w służbie Karola II, zwany Królem Bukanierów. Początkowo służył w angielskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej. Po wykupieniu się, przybył do Port Royal i pnąc się po stopniach kariery, został przywódcą bractwa. Zdobywał i łupił poszczególne miasta kubańskie, a w 1671 przewodził największej wyprawie bukanierów w dziejach, gdy dowodząc eskadrą 28 okrętów i ponad 1800 ludźmi, zdobył Panamę. Wkrótce jednak z większością łupów porzucił bukanierów i czekał na wezwanie króla Karola II do przybycia do Londynu. Początkowo, by załagodzić spór z Hiszpanią, został przez Anglików wtrącony do lochu, wkrótce jednak otrzymał tytuł szlachecki i jako wicegubernator, powrócił na Jamajkę. Od tej pory zaciekle zwalczał bukanierów, aż do swojej naturalnej śmierci w 1688. Pochowany w Port Royal, niestety w 1692 w czasie trzęsienia ziemi i zatopienia miasta jego grób pochłonęło morze.

Pamiątka z tamtych czasów, popiersie króla hiszpańskiego Karola V:

Pozostałość po splądrowanej przez Henryka-rozbójnika Panamie, szczątki katedry, przy której nowożeńcy panamscy fotografują się w romantycznych pozach:

Kawałek murów obronnych jako pomnik przeszłości:

Spotkanie dwóch drapaczy chmur z różnych epok:

A to jest ten właśnie ołtarz uratowany przez bardzo roztropnego księdza przed bardzo okrutnym i cynicznym piratem. Na wieść, że Henry Morgan zbliża się do Panamy, księżulek pomyślał sobie, że pomaluje ten złocony ołtarz czarną farbą i obije kilkoma bardzo wulgarnymi deskami, aby odwrócić uwagę i zniechęcić kleptomana. Udało się…

Ołtarz potężnych rozmiarów, bo ok. 8 metrów u podstawy i 10 metrów wysokości, stoi do dzisiaj na swoim miejscu, pomimo, że Morgana dawno szlag trafił, a jezuita poszedł do pana po zasłużoną nagrodę. Panamczycy mówią, że potomkowie Morgana są nadal aktywni  w Panama City, jako firma adwokacka oraz inwestycyjna, ja jednak w to wątpię, ponieważ czytałem, że Henry Morgan umarł bezdzietny.

Tekst i zdjęcia: Z. P. Wasilewski

Spośród wielu sklepów muzycznych w Montrealu największym powodzeniem cieszą się dwie najpoteżniejsze placówki: Maison Archambault i Centre de musique Steve. Magazyn Archambault został wybudowany w 1929 roku przez Edmonda Archambault. Nazwisko to stało się z biegiem czasu synonimem życia muzycznego Quebecu,  a jego dzieło zadomowiło się na stałe w Montrealu. Kto z nas nie pomyśli dziś o « Archambault » planując zakupy nut czy instrumentu muzycznego? W sklepie tym można nabyć również gorliwie poszukiwane płyty compactowe: nowo wydane i stare-zapomniane. Sklep imponuje także ogromną ilością nowych i starszych wydawnictw muzycznych, europejskich i amerykańskich. Można tam kupić nuty  na różne instrumenty  dla początkujących i dla zaawansowanych. Przekrój wydawnictw jest niezwykle szeroki od muzyki rozrywkowej po operową.    Edmond Archambault był od roku 1896 nauczycielem fortepianu i sprzedawcą nut, zanim postanowił otworzyć swój olbrzymi, wielopiętrowy sklep przy 500 Sainte Catherine  Est.   Przed śmiercią w 1947 roku przekazał  swój dom w Saint-Paul-l’Ermite – zakonnicom, a sklep – trzem bratankom (Pierre, Rosaire, Edmond). Pierre wycofał się z branży w 1959 roku, sprzedając swe akcje Rosaire i Edmondowi. W latach 60-tych w magazynie sprzedawano głównie płyty europejskie, a w następnej dekadzie, gdy rząd Quebecu zdecydował się doinwestować miejscowy przemysł muzyczny, rozpoczęto dystrybucje płyt lokalnych pod etykietą « Select Alouette ».Dzięki temu wylansowano wówczas wielu artystów quebeckich (np.Jean-Pierre Ferland, Monique Lefebre).Trzecia generacja Archambault to synowie Edmonda (drugiego) i Rosaire. Podczas ich zarządzania sklep osiągnął niespotykany wcześniej rozmach. W ostatnich dwudziestu kilku latach obroty zwielokrotniły się oraz wzrosła liczba nabywców. Dziś podstawową misją sklepu jest sprzedaż instrumentów elektronicznych i wszelkich akcesoriów muzycznych wysokiej jakości (struny, kamertony, mikrofony, wzmacniacze). Prym wiodą keybordy  i syntezatory o różnych wielkościach i możliwościach wykonawczych. Istnieje też duży asortyment tradycyjnych     instrumentów akustycznych – strunowych i perkusyjnych.

Specjalny salon przeznaczony jest na pianina i fortepiany. Pomieszczenia sklepu zajmuja pięć pięter, a w biurze znajduje się księga pamiątkowa gdzie można odnalezć zapiski historyczne i autografy wybitnych artystów, którzy odwiedzili sklep (Maurice Chevalier, Edith Piaff, Charles Aznavour, Fernandel, Louis Mariano). Ten wielopiętrowy gmach staje się więc powoli pomnikiem historycznym.

Drugi potentat handlowy « Centre de musique Steve « liczy 47 lat. Jego założycielem jest Steve Kirman. Sklep otworzył podwoje w 1965 roku przy ulicy  51 Saint-Antoine Ouest  w pobliżu Saint-Laurent.   Lata 70-te charakteryzowały się,  jak wiadomo, odkryciem nowych technologii w produkcji instrumentów. Dzięki temu zwielokrotniły się ich możliwości dzwiękowe i kolorystyczne. Prym w produkcji wiodła Japonia, a sprzęt muzyczny z tego kraju znajdował wielu nabywców,   dzięki wysokiej jakości i niskim cenom. »Steve» szedł z duchem czasu i potrafił dostosować się do nowych wymogów klienteli. Serwował w sprzedaży organy MIDI, syntezatory, gitary i perkusję elektryczną oraz inne instrumenty. Z roku na rok magazyn rozwijał swą działalność zwiększając ustawicznie  obroty. Dziś ogromny asortyment pozwala zaoferować klientom niemal wszystko czego poszukują. Ustępuje on « Archambault » jedynie pod względem oferty wydawnictw nutowych. Sklep zajmuje szereg pomieszczeń i  zatrudnia ponad 50 pracowników, którzy z dużą kulturą i fachowo obsługują klientów.

Wśród pozostałych sklepów muzycznych Montrealu do najbardziej znanych należą Italmelodie, Nantel-Pianos i Centre Musical Ahuntsic..

Autor: Radosław Rzepkowski