Po zakończeniu nauki wrócił do Stanów Zjednoczonych. Tam ożenił się z Felicją Bendówną, córką przyrodniego brata matki. Był ojcem trójki dzieci: Feliksa, Maryli i Karola. Rozpoczął swoją karierę , pracując najpierw pod okiem “Ojca amerykańskiego budownictwa mostów ” George’a Morisona . W 1893 roku , w Chicago ,  Modjeski otworzył własne biuro projektowe , które nadal istnieje jako ” Modjeski & Masters “. Pierwszym projektem Modjeskiego gdzie sprawował funkcję głównego inżyniera był most kolejowy nad rzeką Missisipi w Rock Island, Illinois. W swojej karierze pełnił funkcję naczelnego inżyniera lub doradztwa przy budowie dziesiątków mostów w całej Ameryce. Był pionierem w budownictwie mostów wiszących.

Zbudował prawie 40 mostów na największych rzekach Ameryki Północnej, w tym: Quebec Railway w Kanadzie, Benjamin Franklin Bridge w Filadelfii, Ambassador Bridge w Detroit, San Francisco-Oakland Bay Bridge oraz łączący dwa państwa – Blue Water Bridge, rozpinający się między USA i Kanadą. Ralph Modjeski, jako pierwszy w USA, stworzył podręcznik z zestawem przykładów mostów stalowych, o różnej rozpiętości przęseł. Jako pierwszy w mostownictwie na wielką skalę zastosował beton, czy stal krzemową. Jako pierwszy opracował i stosował metodę badania mostów wiszących z uwzględnieniem stanów deformacji… Zyskał uznanie jako konstruktor mostów wiszących, zwłaszcza po budowie Benjamin Franklin Bridge. Jego uczniem był Joseph B. Strauss, twórca mostu Golden Gate w San Francisco. Biograf konstruktora, Józef Głomb, pisał: „Zawdzięczamy mu postęp w światowym mostownictwie, a wiadomo, jaki wielki wpływ ma to na przemiany i rozwój w innych dziedzinach inżynierii budowlanej”, a co za tym idzie na rozwój innych aspektów życia.

Zmarł 26 czerwca 1940 r., w Los Angeles. Miał 79 lat.

• 1893 - własne biuro konstrukcyjne w Chicago,
• 1902-1905 Firma “Noble&Modejski” realizuje projekt mostu w Thebes dla Southern Illinois and Missouri Company gdzie po raz pierwszy na tak dużą skalę używa do budowy przęseł betonu 
  
• 1903 - prasa amerykańska uznaje Rudolfa Modrzejewskiego za najwybitniejszego specjalistę w dziedzinie budowy mostów, zostaje uznany przez stowarzyszenie techniczne ASCE za inżyniera roku,
• 1911 - tytuł doktora inżynierii Uniwersytetu Stanu Illinois,
• 1913- rozprawa naukowa o projektowaniu wielkich mostów,
• 1922 - medal Instytutu im. B. Franklina w Filadelfii,
• 1929 - R. Modrzejewski zostaje laureatem John Fritz Gold Medal, najwyższego amerykańskiego odznaczenia w dziedzinie inżynierii,
• 1929-doktorat Honoris Causa Politechniki Lwowskiej.

Fot: Pont de Quebec

Ralph Modjeski wpisał się również na stałe w historii quebeckiego budownictwa mostów w związku z realizacją mostu stalowego w mieście Quebec. Budowa mostu kolejowo-drogowego w tym mieście została rozpoczęta w 1903 r. Kontrakt na budowę otrzymała amerykańska firma Phoenix Bridge Company z Pensylwanii. Po roku czasu struktura stopniowo nabierała kształtów pomimo poważnych błędów w obliczeniach dokonanych na etapie planowania gdzie rzeczywista masa mostu znacznie przekroczyła swoją nośność. Kiedy most był prawie na ukończeniu , niektóre problemy strukturalne zostały zauważone przez zespół odpowiedzialnych inżynierów, ale nikt nie potraktował poważnie katastroficznej  sytuacji. Prace kontynuowano pomimo oficjalnego i kategorycznego nakazu wstrzymania prac przez odpowiedzialnego inżyniera w dniu 27 sierpnia 1907 roku. Dwa dni póżniej, 29 sierpnia na 20 minut przed końcem dniówki o godz. 17 :37 po czterech latach budowy, południowa część  mostu w ciągu zaledwie 15 sekund runęła do rzeki Świętego Wawrzyńa. Obecnych na budowie było 100 pracowników , 76 zostało zabitych, a inni zostali ranni. Pośród zabitych było 33 Indian z plemienia Mohawk z podmontealskiego rezerwatu Kahnawake. Mohawkowie słyną z faktu, że nie znają lęku przestrzeni i z tego też tytułu byli zatrudnieni do prac wysokościowych. Wszyscy Mohawkowie ,którzy zginęli podczas budowy Mostu Quebeckiego zostali pochowani w rodzinnym rezerwacie Kahnawake. Pozostałe ofiary to 17 Amerykanów oraz 26 Quebeków. Indianie Huroni z rezerwatu Wendake pod miastem Quebec podają, że pośród zabitych było również 7 ofiar z ich plemienia,lecz nie figurują oni w oficjalnych raportach.

Zdjęcie katastrofy z roku 1907

Po tej katastrofie powrócono do budowy mostu o identycznym projekcie lecz po zweryfikowaniu obliczeń. Ralph Modjeski został mianowany jako główny inżynier tego projektu. Niestety  nieszczęście uderza ponownie 11 września 1916, podczas gdy centralne przęsło było podnoszone do swojej pozycji, spadło do rzeki, zabijając 13 pracowników. Zwalone przęsło nadal leży na dnie rzeki. Budowa została ostatecznie zakończona w sierpniu 1919 roku w łącznej cenie $ 25 mln USD. W dniu 3 grudnia 1919 r. most zostaje otwarty dla ruchu kolejowego, po prawie dwóch dekadach budowy. Rozpiętość tego dzieła to jest rekordowa długość 549 metrów między pylonami w konstrukcji mostów kratownicowych. Rekord ten pozostaje nie pobitym do dzisiaj a sama budowla tego mostu jest uznana jako wielkie dzieło sztuki inżynieryjnej.

Zjęcie montażu centralnego przęsła tuż przed jego zawaleniem z 1916 r.

Obecnie trwają prace nad kręceniem filmu dokumentalnego o Ralphie Modjeskim zatytułowanym : Bridging Urban America: The Story of Master Engeener Ralph Modjeski. Autorami są Barbara i Leonard Myszyńscy. W tym roku w marcu są przewidziane prace nad kręceniem filmu w mieście Quebec. W związku z tym autorzy zwracają się do Polonii z apelem:

Wesprzyjmy produkcję filmu dokumentalnego o zasłużonym lecz mało znanym polskim inżynierze, projektancie wielkich mostów w USA i Kanadzie, synu Heleny Modrzejewskiej sławnej aktorki teatralnej amerykanskich scen XIX i XX wieku.

Kontakt i informacje:

REMISZ Consulting Engineers Ltd.

Email: remisz@remisz.com

Tel.: (613) 225-1162

www.remisz.com

„Bridging Urban America – The Story Of Master Engineer Ralph Modjeski”, film Basi i Leonarda MyszynskichPomoc finansowa udzielona filmowi dokumentalnemu o życiu i działalności Polaka Rudolfa Modrzejewskiego, to niezwykła inwestycja. Dzięki niej, Sponsor zyskuje możliwość wsparcia, ciekawego i znaczącego dla kultury oraz polsko-amerykańskiego dziedzictwa, a  dodatkowo możliwość budowania wizerunku firmy lub instytucji.

Zapraszamy do współpracy i wsparcia filmu „Bridging Urban America – The Story Of Master Engineer Ralph Modjeski”.

KONTAKT

Barbara Myszynski

bridgingUamerica@solareye.biz

BRIDGING URBAN AMERICA-

The Story of Master Engineer Ralph Modjeski

2216 Simplicity

Irvine Ca 92620

T 949 387 9323 / C 949 400 7193

www.solareye.biz

Ralf Modjeski w tle jednego ze swoich mostów: Hudson Bridge

Filmmakers Behind “Bridging Urban America”  

https://www.facebook.com/bridgingurbanamerica

Autor: Zbigniew Wasilewski

Fot; materiały prasowe

Montrealczycy w wyniku ogłoszonego głosowania w 1998 roku przez Quebeckie Stowarzyszenie Entomologiczne (Société d’Entomologie du Québec) wybrali tego insekta jako entomologiczny symbol Montrealu. Konkretnie chodzi o gatunek motyla, który po polsku nazywa się Rusałką Admirałem.  Ma on symbolizować uniwersalność tego miasta z faktu, że ten motyl jest rozpoznawalny przez mieszkańców przybyłych do naszego miasta z całej półkuli północnej, gdzie ten motyl jest raczej pospolitym insektem. Innym aspektem jest także zwrócenie uwagi na ekologię montrealską, motyle przebywają chętnie w naturalnym ekosystemie niezachwianym przez  cywilizację. Obecność tego motyla jak również wielu innych gatunków tych barwnych insektów jest barometrem czystości naszego miejskiego mikroklimatu .

W insektarium montrealskim trwa obecnie wystawa motyli pod tytułem : Motyle na wolności (fr: Papillons en Liberté ). To niezwykle kolorystyczne wydarzenie potrwa do niedzieli 24 kwietnia 2016. Polecam szczególnie w tych dniach przedwiośnia jako pigułkę kolorowego tropikalnego lata po białej zimowej depresji. Na wystawę motyli chodzą całe rodziny, szczególnie dzieci mają olbrzymią frajdę i…. kto wie być może spośród tych zwiedzających dzieci  wyrośnie montrealski lepidopterolog światowej sławy ?

Autor: Zbigniew Wasilewski

Foto: Zbigniew Wasilewski

Po pierwsze niewiele osób dzisiaj wie kim był ten człowiek, po drugie jeszcze mniej zada sobie pytanie spośród tych osób dlaczego właśnie w pobliżu Wodospadu Niagara i dlaczego postawiono ten pomnik właśnie w ten konkretny dzień. Mimo to, że w dzisiejszej dobie internetu dostęp do informacji jest błyskawiczny udzielę odpowiedzi na te trzy pytania.

Pod koniec XIX-tego wieku, fenomen prądu elektrycznego był już znany i wykorzystywany na szeroką skalę w przemyśle, lecz był on znany tylko pod postacią prądu stałego. Nikola Tesla  opracował podstawy generowania i przesyłu prądu przemiennego, które są stosowane do dzisiaj na całym świecie oraz stworzył projekty urządzeń napędzanych bezpośrednio prądem przemiennym, takie jak świetlówka i silnik elektryczny. Jest również współautorem projektu pierwszej na świecie elektrowni wodnej wraz z Georgem Westinghousem, która została wybudowana przy Wodospadzie Niagara,wykorzystując potężne masy wody do poruszania turbin.

Sam Nikola Tesla, był geniuszem, inżynierem, poliglotą władającym oprócz rodzimego serbskiego, czeskim, francuskim, angielskim, niemieckim, węgierskim, włoskim i łaciną. Był autorem około 700 wynalazków: między innymi radia, które to pozostało w świadomosci zbiorowej jako zasługa Marconiego. Posiadał  także 14 doktoratów z wielu światowych uniwersytetów. Na jego pamiątkę została nazwana jednostka indukcji magnetycznej: tesla.

Nikola Tesla urodził się 10 lipca 1856 roku w w monarchii austro-węgierskiej, w Smiljan (dzisiejsza Chorwacja). I właśnie w 150-tą rocznicę jego urodzin, został złożony mu hołd w postaci pomnika, w miejscu, od którego rozpoczęła się współczesna elektryfikacja.

Nikola Tesla zmarł 7 stycznia 1943 roku,  o 22:30 w prawosławne Boże Narodzenie, w apartamencie nr 3327 hotelu New Yorker w Nowym Jorku. Dożył słusznego wieku, lecz odszedł z tego świata niedoceniony, dożywając ostatnich lat w bardzo skromnych warunkach.

Autor: Zbigniew Wasilewski

fot. Zbigniew Wasilewski

Jola Duniewicz, prezes Fundacji Dziedzictwa Polsko Żydowskiego w Montrealu, współorganizatorka Kawiarni Literackiej

Kwartet Cantores Dei z akompaniatorem Jerzym Peterem

Od lewej; Bożena Szara, Beata Gołembiowska- pisarka, Andrzej Ronikier

Od lewj; prof. Adam Skorek, Prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej okręg Quebec,  Andrzej Okoniewski, były Prezes KPKQ

Pia Libicka, Konsul RP w Montrealu

Prezes Związku Weteranów w Montrealu, Józef Foltyn w towarzystwie Bożeny Szarej i Beaty Gołembiowskiej.

Wieczór poświęcony tradycjom wigilijnym i świętom Bożego Narodzenia był niezwykle czarujący, bogaty w szeroki wachlarz uczuć ekstremalnych ; poprzez zadumę, melancholię, radość, śmiech, smutek, dramat związany ze wspomnieniami wigilijnymi a także troska o nas samych , obecnych tu i teraz, w Montrealu. Moje szczere gratulacje dla inicjatorów i wykonawców tych bezcennych spotkań. Życzę powodzenia na przyszłość. Wieść o narodzinach Wielkiego Rybaka została dobrze podana i doskonale przyjęta przez przybyłą publiczność. Bonsoir… c’est parti

Autor: Zbigniew Wasilewski

Fot: Zbigniew Wasilewski

W tym roku następujące organizacje uzyskały dotacje na  swoją działalność społeczną;

Polska Rada Szkolna
Polski Instytut Naukowy w Kanadzie & Biblioteka Polska
Koło Przyjaciół Harcerstwa
Kongres Polonii Kanadyjskiej okręg Quebek
Zespół Pieśni i Tańca „Podhale”
Chór Parafii św. Trójcy
Chór Parafii Matki Boskiej Częstochowskiej
Grupa Taneczna „Tęcza”
Fundusz Kształcenia Kleryków
Polish – Jewish Heritage Foundation

Drugą częścią jest Puma Punku;niewiarygodny zespół ruin,który wprawia w osłupienie i spędza sen z oczu niejednemu ekspertowi od archeologii. Budowle w Puma Punku wykonane były z granitu oraz diorytu o twardości odpowiednio 7 i 6 w 10-cio stopniowej skali twardości minerałów (Measurement of hardness). Gdybyśmy mieli do czynienia z jakimś małym przedmiotem wykonanym w przeszłości o bardzo precyzyjnych kształtach z pewnością umknęło by to uwadze archeologów lub po prostu zbanalizowano by ten przedmiot. Lecz w przypadku Puma Punku mamy do czynienia z ogromną masą gotowych elementów budowlanych ,od bardzo małych aż do kolosalnych wręcz płyt i bloków ważących po 400 ton i więcej.Wszystkie te kamienne elementy zostały przycięte z zaskakującą precyzją , montowane bez zaprawy oraz idealnie dopasowane przy pomocy systemu zakładek jak na przykładzie geometrycznej układanki puzzle.Wszystkie płaszczyzny,kąty proste,odległości pomiędzy wierceniami są są wykonane z niesłychaną dokładnością.

To co zdumiewa najbardziej dzisiejszych inżynierów to jest fakt,że w dzisiejszych czasach do takiej obróbki granitu lub diorytu potrzebne są urządzenia wiertnicze jak;wiertarki oraz piły wyposażone w końcówki diamentowe ponieważ jedynie diament o twardości :10 MH może ciąć lub piłować granit. Oprócz tego dzisiejsi specjaliści są zgodni co do jednego, że aby móc zrealizować budowle w Puma Punku potrzebne są plany,obliczenia,oraz znajomość conajmniej matematyki i fizyki. Niestety nic takiego nie przetrwało do naszych czasów.

Istnieje jeszcze jedna zagadka: otóż jak można wytłumaczyć transport tych kolosalnych,obrobionych bloków skalnych z kopalni granitu znajdującej się ok. 60 kilometrów od miejsca budowy.Dziś wiadomo,że przynajmniej granit znajdujący się w Puma Punku był niegdyś wydobywany w Cerro de Scapia koło dzisiejszej Zepity w Peru,odległej o ponad 50 km. od ruin budowli.

Polski inżynier odkrywca; Arthur Posnansky (1873-1946) poświęcił pół wieku na badaniach archeologicznych Tiahuanaco. Według prof. Posnansky’ego budowle w Puma Punku zostały skonstruowane 15 000 lat temu.Swoją ocenę wieku tego miejsca Prof. Posnansky opiera na zbieżności kilku danych fizycznych i astronomicznych tego zadziwiającego kompleksu.

Do czasu gdy nauka nie udowodni, że to ludzka cywilizacja dokonała robotę w Puma Punku na najwyższym poziomie technologicznym, przewyższającym nawet tę naszą współczesną to należy się zgodzić z faktem, że kosmici nam to zbudowali lub co najmniej pomogli nam to zrealizować.

Zainteresowanych tym tematem odsyłam do prac Briena Foerstera,który poświęcił wiele czasu nad badaniem tej zdumiewającej budowli.

Autor: Zbigniew Wasilewski

Grafika: materiały prasowe

Klasa I, p. Izabela Solska

Klasa II i III ,p. Jadwiga Pikula

Klasa IV, p. Magdalena Ścióg-Babiarz

Klasa łączona V i VI ,pod opieką p. Magdy Chylewskiej

Kierownik Szkolnego Punktu Konsultacyjnego, p. Stanisław Chylewski chętnie udzieli wszelkich informacji dotyczących zapisów do tej szkoły pod numerem : (514) 523-8423. Można również kontaktować się z dyrekcją szkoły pocztą elektroniczną na adresy: montreal@orpeg.pl  lub stan1959@videotron.ca

Autor: Zbigniew Wasilewski

Fot: Zbigniew Wasilewski

fahrenheitcenter

Opracował: Zbigniew Wasilewski

Pozostawiona  dokumentacja  pod względem ilościowym jak i jakościowym nie ma odpowiednika w  światowym XIX-wiecznym ludoznawstwie. Świadczy o tym  tytuł dzieła wskazujący na opis wszystkich aspektów kultury ludowej: ,,Lud, jego zwyczaje sposób życia, mowa, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśni, muzyka i tańce”. Zakres badań poszukiwawczych Kolberga obejmował całą przedrozbiorową  Rzeczpospolitą Obojga Narodów  oraz obszary ludowych kultur Ukrainy, Białorusi, Litwy, Śląska, Słowian Południowych i Łużyczan. Tytaniczna praca zbierawcza Kolberga podyktowana była wiarą w  odzyskanie przez Polskę niepodległości m.in. dzięki pielęgnowaniu duchowej  kultury z jej najżywotniejszym elementem – kulturą ludową. Wierne zapisy muzyki i tekstów ludowych na tle zwyczajów ówczesnych wspólnot lokalnych są do dziś źródłem inspiracji dla kompozytorów, muzyków i zespołów amatorskich oraz dla współczesnych badaczy folkloru.Kolberg urodził się  w roku 1814 we wsi Przysucha w rodzinie o francusko –pruskich korzeniach. Ojciec pochodził z Meklenburgii, a matka z rodziny francuskich emigrantów. Urodzona na polskiej ziemi wszczepiła synowi umiłowanie kraju który uznała za własny. Oskar uczył się w  Liceum Warszawskim-tej samej szkole co niewiele starszy  Fryderyk Chopin  i pobierał lekcje gry na fortepianie u Józefa Elsnera. W latach 1835-36 podjął studia w Akademii Handlowej w Berlinie, a po powrocie do kraju zdecydował się na studia kompozycji. Marzyl o karierze kompozytorskiej i koncertowej. Wśród pozostawionych przez niego utworów wyróżniają się nawiązujące do motywów ludowych mazurki i kujawiaki. Na pierwszą wyprawę badawczą wyruszył  w 1839 roku. Dzięku wykształceniu muzycznemu potrafił  spisywać nie tylko słowa pieśni ludowych ale i ich oryginalne melodie.  W 1857 r. wydał  pierwszą publikację ,,Pieśni ludu polskiego” zawierającą 800 pieśni, ballad i melodii tanecznych z różnych regionów Polski. Aby sfinansować  dalsze publikacje i kontynuować prace badawcze  pracował jako księgowy w zarządzie kolei żelaznej i później w zarządzie dyrekcji dróg i mostów. Od roku 1865 poświęcił bezgranicznie  zbieraniu źródeł dla rozwoju polskiej etnografii. W latach 70-tych XIX wieku  przemierzył w długich wędrówkach Wielkopolskę, Pomorze i cały zabór austriacki.

Żył i pracował w bardzo skromnych warunkach przeznaczając wszystkie środki finansowe na ekspedycje folklorystyczne. Jego praca wymagała wielu poświęceń, przełamywania nieufności ludu i wytrwałości. Wroku 1873 został korespondentem polskiej Akademii Umiejętności, a na wystawie światowej w Paryżu w 1878 r. odznaczono go brązowym medalem za wydawnictwa eksponowane w dziale etnograficznym. Oskar Kolberg zmarł w 1890 r. i został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Oprócz 33 wydanych tomów  pozostawił drugie tyle materiałów rękopiśmiennych w tzw. tekach kolbergowskich i 200 artykułów. Obecnie jego monografia zawarta jest  w 85 tomach. Dokonało się to dzięki usilnej wieloletniej pracy zespołu etnologów.

W ciągu Roku Kolberga zaplanowano szereg konferencji naukowych i imprez artystycznych. Będą one  wyrazem hołdu i upamiętnienia dokonań tego wielkiego Polaka.

Autor: Radosław Rzepkowski

Przed wylotem do Polski młodzież będzie uczestniczyć w kursie pedagogicznym, przygotowującym ich do roli nauczycieli. Po zakończeniu programu uczestnicy otrzymają certyfikat potwierdzający odbycie praktyki w Krakowie. Podczas pobytu w Polsce młodzi ludzie z Kanady będą, wraz z krakowską młodzieżą, zwiedzać zabytki, muzea, miejsca historycznie i kulturowo ważne w Krakowie i Małopolsce, w tym stolicę Tatr, Zakopane.

Celem programu jest przede wszystkim integracja polonijnej młodzieży z rówieśnikami z Krakowa, uczenie wzajemnej pomocy poprzez wolontariat, budowanie potencjału intelektualnego młodych ludzi. Aktywny pobyt w Polsce będzie sprzyjał rozwijaniu wiedzy.

Zgłoszenia (przyjmowane do 20 lutego 2014 r.) oraz wszelkie pytania prosimy kierować do pani Iwony Malinowskiej (PCEC) telefonicznie 905-379-4625 lub via imalinowski@p-cec.org

W Krakowie projekt koordynuje pani Natalia Łabuz (PCEC), dostępna pod tel. +48 723-728582 lub nlabuz@polishcanadianeducationcentre.org

PCEC będzie wdzięczne za przekazanie tej informacji Państwa znajomym.

Z szacunkiem

Zarząd PCEC

more info. na stronie http://www.polishcanadianeducationcentre.org