Kościół parafialny pod wezwaniem Św. Trójcy

Józef Foltyn, prezes Związku Weteranów Polskich przewodniczy pocztom sztandarowym

OFM Dariusz Szurko, celebrant uroczystej mszy. Ojciec Dariusz Szurko jest kapelanem KPKQ

Ojciec Dariusz Szurko, Vice Prezes Krystyna Betley

Siedzą od lewej; OFM. Dariusz Szurko, Prezes Józef Foltyn, Pia Libicka Konsul RP w Montrealu, Prezes KPKQ prof. Adam Skorek, Anna Dziewiszek Dyrektor biura KPKQ

Chór przy parafii Św. Trójcy pod dyrekcją Wilhelma Płodzienia

Pia Libicka Konsul RP w Montrealu

Najlepsi widzowie spektaklu podziwiający wyczyny młodych tancerzy

Zespół Podhale

Prezes KPKQ prof. Adam Skorek

Zespół Akademia Białego Orła

Zdjęcie pamiątkowe: Akademia Listopadowa 2015

Zakończenie uroczystości Polonezem w wykonaniu zespołu Podhale

Autor: Zbigniew Wasilewski

Fot: Zbigniew Wasilewski

W środę, 11 listopada 2015, obchodzimy 97. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Dzień, w którym Józef Piłsudski przejął władzę, dla uczczenia powstania suwerennego ośrodka władzy odrodzonej Polski, został w 1937 roku oficjalnie ogłoszony świętem narodowym. Tego dnia w całej Polsce organizowane są patriotyczne wiece i pochody, a w kościołach odprawiane msze w intencji ojczyzny.

Jesienią 1918 r. dobiegała końca I wojna światowa, która przyniosła klęskę wszystkim trzem zaborcom. Rosja pogrążyła się w zamęcie rewolucji i wojnie domowej, wielonarodowa monarchia austro-węgierska rozpadała się i chyliła ku upadkowi, a Niemcy uginały się pod naporem wojsk Ententy. Dla Polaków była to niepowtarzalna szansa, aby móc odzyskać utracony byt państwowy. Widząc klęskę zaborców, Polacy zaczęli przejmować władzę wojskową i cywilną tworząc zręby przyszłego państwa.

W dniu 28 października 1918 roku w Krakowie powstała Polska Komisja Likwidacyjna, która zaczęła przejmować władzę z rąk Austriaków na terenie Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Przypieczętowaniem jej dzieła było w kilka dni później rozbrojenie załogi austriackiej przez członków konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej oraz legionistów i młodzież.
W dniu 1 listopada 1918 r. we Lwowie wybuchły walki polskiej ludności z Ukraińcami, którzy proklamowali powstanie Zachodnio-Ukraińskiej Republiki Ludowej.

W nocy z 6 na 7 listopada powstał w Lublinie Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej pod kierownictwem Ignacego Daszyńskiego, w którego skład weszli przedstawiciele PPS, PPSD i PSL „Wyzwolenie”. Równocześnie podległe rządowi oddziały przystąpiły do rozbrajania wojsk okupacyjnych na Lubelszczyźnie i Kielecczyźnie. W tym właśnie czasie powrócił do kraju Józef Piłsudski, więziony od lipca 1917 roku przez Niemców. W dniu 10 listopada 1918 roku przybył on do Warszawy. Jego przyjazd wywołał entuzjazm wśród ludności stolicy i masowe rozbrajanie okupantów na terenie całej Kongresówki.

W dniu 11 listopada Rada Regencyjna przekazała Józefowi Piłsudskiemu Naczelne Dowództwo nad formującym się Wojskiem Polskim, a trzy dni później przekazała mu całą władzę cywilną. Dzień wcześniej podporządkował mu się również Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej w Lublinie. Józef Piłsudski powołał nowy centralny rząd, który w dniu 21 listopada wydał manifest zapowiadający reformę rolną i nacjonalizację niektórych gałęzi przemysłu, uzależniając jednak ich przeprowadzenie od postanowień przyszłego Sejmu Ustawodawczego. Jednocześnie Józef Piłsudski wprowadził bardzo korzystne dla robotników warunki pracy i zapowiedział wybory parlamentarne. W dniu 22 listopada Józef Piłsudski ogłosił się Naczelnikiem Państwa i razem z premierem podpisał dekret o tymczasowych władzach Republiki Polskiej.

O utrwalenie i utrzymanie dopiero co odzyskanej niepodległości przyszło narodowi polskiemu toczyć krwawe boje. W dniu 27 grudnia 1918 r. wybuchło powstanie wielkopolskie, które przywróciło Wielkopolskę do macierzy. W Galicji Wschodniej trwały zacięte walki z Ukraińcami, a na wschodnich kresach Polski oddziały samoobrony walczyły z bolszewikami. Ponadto trzeba było trzech powstań śląskich, by część Górnego Śląska znalazła się w granicach Polski. Przypieczętowaniem dzieła odrodzenia Rzeczypospolitej była Bitwa Warszawska, w której naród polski obronił odzyskaną niepodległość.

Po II wojnie światowej władze Polski Ludowej usunęły Święto Niepodległości z kalendarza, ale nie z serc Polaków. Środowiska niepodległościowe nadal obchodziły kolejne rocznice 11 listopada 1918 roku. Dopiero w 1989 roku Sejm IX Kadencji przywrócił narodowi to święto. Obecnie główne obchody z udziałem najwyższych władz państwowych mają miejsce w Warszawie na placu Józefa Piłsudskiego. W samo południe przed Grobem Nieznanego Żołnierza odbywa się uroczysta zmiana warty.

źródło: www.wojsko-polskie.pl

Ojciec Dariusz Szurko-Proboszcz Parafii Świętego Antonina,

Pani Teresa Brylewicz-Prezes Polskiego Towarzystwa Bratniej Pomocy i jednocześnie Prezes Polsko Kanadyjskiej Federacji Dobroczynności oraz

Pan Henryk Wojcik-Prezes PKTWP-Grupa X i jednocześnie Prezes Centrali PKTWP.

Komisja zapoznała się z nadesłaną przez wszystkich chętnych do brania udziału w typowaniu kandydatów,korespondencją. Został ogłoszony następujący wynik: Kobieta Roku 2014 została długoletnia działaczka Polonii Kanadyjskiej-Pani Maria Krystyna Palczak a Mężczyzną Roku 2014-wybitny działacz polonijny-Pan Bernard Kmita.

Fot: Z. Wasilewski. Od lewej: Edward Śliz, prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej, Bernard Kmita, Maria Palczak, moment wręczenia trofeum podczas tegorocznej Akademii 3 Maja.

Dzisiaj, czytelnikom Kroniki Montrealskiej,chcielibyśmy bliżej przedstawić postać Pana Bernarda  Kmity. Rodzice pana Bernarda Kmity,wraz z dziecmi,przyjechali do Kanady w 1929 roku i osiedlili sie w miescie Ituna w Saskatchewan.Pan Bernard Kmita majac lat 12 bardzo mocno sobie postanowił,ze w przyszłości zostanie kupcem.No i zaczął realizować swoje marzenia. W wieku lat 17 przybywa do Montrealu i zostaje w nim na stałe. W 1947 roku, po utworzeniu wspólnie z panem Edwardem Marszałkiem Klubu “Tęcza” i stworzenia czasopisma “Jutrzenka” z trzema zarządami klubów młodzieżowych, wstępuje na kursy handlowe na Uniwersytecie Mc Gill i do Klubu Młodych Handlowców przy Montreal Board of Trade. W 1950 roku wraz ze wspólnikiem otwiera w Domu Polskich Weteranów im. Józefa Piłsudskiego sklep meblowy. I tu, w swoim prężnym przedsiębiorstwie, poznaje wielu nowo przybyłych z Polski rodaków, szukających pracy i organizujących swoje życie od podstaw.Pomaga im w tym.Były to bardzo trudne czasy Polskiej Emigracji. Rok 1951 jest przełomowym okresem w działalności pana Bernarda Kmity. Razem z Pawłem Chewickim, Czesławem Ochmanem i Michałem Kozickim organizuje Związek Polskich Kupców,Przemysłowców I Profesjonalistów, kreuje czasopisma”Montrealski Przegląd Handlowy” i “Głos Polski”,organizuje bazary polonijne. Wstępuje też do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy-Grupa I. Jako firma, o pężnej nazwie Domino Furniture Company Limited, uczestniczy w dwóch poważnych wydarzeniach montrealskich: Expo w 1967 i Olimpiadzie w 1976 roku. Podczas Olimpiady poznaje polskich sportowców, ułatwia im kontakty z tutejszą Polonią i udziela im informacji turystycznych. W roku 1972 Związek Polskich Kupców,Przemysłowców i Profesjonalistów zmienia nazwę na: Polska Izba Handlowa. Pan Bernard Kmita staje na jej czele. Organizuje pierwszy z siedmiu ,organizowanych  bali Miss Polonia. Organizuje tez Bal Kongresu w 500-lecie urodzin Mikołaja Kopernika. Współpracuje cały czas, aż do dzisiaj, z wieloma organizacjami polonijnymi takimi jak:Towarzystwo Wzajemnej Pomocy, Towarzystwo Białego Orła,Instytut Dobroczynności, Komitet Pomocy Polskim Dzieciom  i  inne. Jest aktywnym członkiem American Institute of Polish Culture w Miami na Florydzie,gdzie uczestniczy w przepięknych Polonijnych Balach. Też w 1972 roku organizuje Polską Paradę w Salle de Maisoneuve, na którą przybywa ponad 1000 osób. W latach 80-90 piastuje funkcje Przewodniczącego Związku Vilage de Boulevard Saint Laurent,do którego to związku należą wszystkie sklepy znajdujące się na tej ulicy. Zdobywa fundusze na pomoc powstającej Solidarności i jej działalność podziemną.

Fot: Z. Wasilewski. Od lewej: Bernard Kmita, założyciel Polskiej Izby Handlowej w Quebecu oraz jej honorowy prezes, Zbigniew Wasilewski-aktualny prezes PIHwQ

Za swoją długoletnią działalność społeczną pan Bernard Kmita został wielokrotnie odznaczony. Najważniejszymi odznaczeniami otrzymane w latach 1990-2010 są: Srebrna Odznaka nadana przez Kongres Polonii Kanadyjskiej w Toronto, Złoty Medal KPK-nadany przez Prezesa Kongresu Polonii Kanadyjskiej-Pana Władysława Lizonia, Dyplom Zasługi- nadany przez Prezesa P.K.T.W.P. Centrala- Pana Henryka Wojcika, gdzie pan Bernard Kmita jest najstarszym członkiem. Dyplom Honorowy Komitetu Pomocy Dzieciom Polskim. Jest również Honorowym Członkiem Polskiej Kasy Kredytowej i Honorowym Prezesem Polskiej Izby Handlowej. Warto też nadmienić, że w 50-lecie swojego małżeństwa z panią Czesławą Jagiełło, w 2001 roku otrzymał błogosławieństwo od Jana Pawła II. Pan Bernard Kmita od ponad czterdziestu lat miał ogromne marzenie – zbudować Dom Polonijny. Obecnie to marzenie się spełnia. Pan Bernard bierze bardzo aktywny udział w powstawaniu Domu Seniora obok Instytutu Dobroczynności. Ostatnio, wraz z małżonką ,wykupił akcje na 100 000 $ aby przyśpieszyć realizację tego wspaniałego projektu. Serdecznie dziękujemy. Cala Polonia ogromnie Panu dziękuje. A my,jako Zarząd Kongresu Polonii Kanadyjskiej-Quebec,życzymy Panu dużo zdrowia,szczęścia oraz dalszych sukcesów w pracy z nami i w życiu osobistym.

W imieniu Zarządu KPK-Quebec : Krystyna Betley-Sekretarz KPK-Quebec.

Fotografia pana Bernarda Kmity w ikonie artykułu : Maria Jakóbiec, fotograf oficjalny portalu: Są Wśród Nas

Edward Sliz, Maria Strońska

W kilku słowach chcielibyśmy przybliżyć czytelnikom Kroniki Montrealskiej dwoje laureatów.

Pani Maria Stronska-swoją karierę w pracy społecznej w Kanadzie rozpoczęła tuż po przyjeździe do Montrealu z Anglii, w 1958 roku. Została wtedy kierowniczką Szkoły im. Stanisława Konarskiego. Funkcję tą piastowała 28 lat. W 1962 roku wstępuje do Komitetu Pomocy Dzieciom Polskim a w 1964 roku do Kongresu Polonii Kanadyjskiej-Oddział Quebec, gdzie udziela się do dzisiaj. Pani Maria Strońska jest wszędzie obecna i aktywna. Udziela wszystkim potrzebujacym pomocy, pomaga w znalezieniu pracy, mieszkań, organizuje kursy językowe,uczy, zbiera pieniądze na cele społeczne a nawet gdy zachodzi konieczność to rozwozi chleb potrzebującym. Ta drobna osóbka ma niespożytą energię. Oczarowuje wszystkich swoją osobowością. Kiedy trzeba jest uparta i potrafi otworzyć drzwi wszędzie tam gdzie należy załatwić poważną sprawę. I tak jest do dziś. Reprezentuje Kongres na zjazdach od wielu lat. W 1998 roku założyła wspólnie z panią Marią Dudek Pomocną Dłoń, działającą przy Kongresie. Od 15 lat prowadzi kongresową audycję radiową. Numer telefonu pani Marii Stronskiej znany jest na lotnisku i we wszystkich szpitalach w Montrealu w razie potrzeby szukajacych wsparcia Polaków. Pani Maria Stronska zostala wielokrotnie odznaczona za swoją działalność społeczną. Najważniejsze odznaczenia to:

Medal Komisji Edukacji Narodowej-przyznany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w 1991 roku,

Dyplom Zasługi Związku Weteranów-nadany przez Prezesa Weteranów,pana Konstantego Januszkiewicza w 1997 roku,

Złota Odznaka Honorowa Zarządu Głównego Kongresu Polonii Kanadyjskiej-przyznana przez Prezesa KPK,Pana Lucjana Konrada w 1999 roku,

Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej-przyznany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,pana Aleksandra Kwaśniewskiego,

Krzyż Zesłańców Sybiru i Krzyż Oficerski Zasługi Rzeczypospolitej-obydwa nadane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Pana Lecha Kaczynskiego,

Dyplom Uznania Kongresu w Montrealu-przyznany przez Prezesa KPKQ,Dr. Andrzeja Okoniewskiego,

Medal Pro Memoria-przyznany przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w 2007 roku.

Dyplom Uznania Organizacji Charytatywnej- Myosotis.

Życzymy Pani Marii Strońskiej dalszych sukcesów i wytrwałości w dążeniu do realizacji celów w pracy społecznej i w życiu osobistym.

Uroczystość wręczenia nagród. Stoją od lewej; Konsul Rafał Pawlak, Pierwszy Radca Handlowy WPHI, Konsul Generalny RP w Montrealu Andrzej Szydło, Edward Sliz, Maria Strońska, Andy Chelminsky

Pan Edward Sliz-Swoją karierę w pracy społecznej w Kanadzie rozpoczął 25 lat temu. Pierwszym krokiem w tym kierunku było zainteresowanie się zespołami folklorystycznymi; Tęcza i Tatry w Montrealu.To właśnie do tych zespołów pan Edward Sliz zapisał swoje dzieci; Elżbietę, Danutę i Pawła. Szybko zauważył, że w tych grupach jak i w innych organizacjach polonijnych ciągle brakuje chętnych do pracy społecznej. I tak to sie zaczelo.

Szybko zostaje Prezesem zespołu tanecznego Tatry, którym jest przez długi okres czasu. Organizuje dzieciom i młodzieży wielokrotnie wyjazdy do Polski między innymi na festiwale do Rzeszowa,gdzie wzbudzają duże zainteresowanie. Tatry,dzieki inicjatywie pana Edwarda Sliza występują również na Balu Grand Prix Du Canada w 2000 roku. Pan Edward Sliz organizuje występy polonijnej młodzieży w Paradach Świętego Patryka i innych Świętach Kanady. Młodzież wyjeżdża też do USA na Festiwal Polski do Milwaukee. Pan Edward Sliz nie tylko stara się uaktywnić działalność grupy Tatry ale również jako bisnesmen, wspiera ja finansowo. W 2000 roku przejmuje kierownictwo nad pracami remontowymi w Domu Polskim-Biały Orzeł. W 2002 roku zostaje wybrany Prezesem tejże organizacji. Prezesem tej organizacji jest do dzisiaj. W 2007 roku zostaje wybrany prezesem Kongresu Polonii Kanadyjskiej-Oddział Quebec. Funkcje tą również piastuje do chwili obecnej.Stara się urozmaicić życie Polonii poprzez organizowanie spotkań z ciekawymi ludźmi, zabaw, corocznych wyborów Miss Polonia. Zorganizował spotkanie z Kardynałem Stanisławem Dziwiszem. Innym sukcesem było zorganizowanie spotkania z małżonką Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej-panią Marią Kaczyńską w Ottawie. Jest współorganizatorem przyjazdu Pana Lecha Wałęsy do Montrealu. W sali Towarzystwa Białego Orła odbywają się  powitania i pożegnania przedstawicieli rządu polskiego na placówkach dyplomatycznych. Przyjeżdżają artyści z Polski. Załatwia też cały czas sprawy bieżące,zaprasza do pracy społecznej w Kongresie młodzież,współpracuje z ruchem młodzieżowym Quo Vadis. Pan Edward Sliz wielokrotnie za pracę społeczną został wielokrotnie odznaczony.Najwazniejsze odznaczenia to;

Srebrny Krzyż Zasługi-przyznany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej-Pana Aleksandra Kwaśniewskiego,

Srebrny Krzyż Kawalerski-przyznany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej-Pana Lecha Kaczyńskiego,

Krzyż SPK-nadany przez prezesa pana Józefa Fołtyna,

Medal Zgromadzenia Narodowego Quebeku-przyznany został panu Edwardowi Slizowi jako pierwszemu Polakowi za działalność społeczną na rzecz dobra Polonii Montrealskiej w 2012 roku,

Medal za działalność społeczną w związku z 60-tą rocznicą panowania Królowej Elżbiety w 2012 roku.

Życzymy jak najwięcej sukcesów i satysfakcji w pracy społecznej jak i w życiu osobistym.

Opracowała: Krystyna Betley, sekretarz Kongresu Polonii Kanadyjskiej okręg Quebec

Fot: Zbigniew Wasilewski