Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej oraz Klub Gazety Polskiej w Montrealu im. prof. Józefa Lityńskiego, zapraszają na uroczystą mszę świętą, celebrowaną przez ks. kustosza Wacława Sokołowskiego w 5-tą rocznicę tragicznego wojskowego lotu delegacji polskiej do Smoleńska na obchody 70 rocznicy zbrodni katyńskiej.

W trakcie mszy nastąpi odsłonięcie i poświecenie tablicy pamiątkowej ku czci Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej prof. Lecha Kaczyńskiego oraz 95 towarzyszących mu osób, które zginęły 10 kwietnia 2010 roku.

We mszy świętej będą uczestniczyły poczty sztandarowe, a także artyści:

Martyna Bańczyk- sopran, Krystyna Rzepkowska- sopran,

Janusz Wolny- baryton, Jerzy Peter-kompozytor

Uroczystość odbędzie się 12 kwietnia 2015 o godzinie 11:30

w kościele Matki Boskiej Częstochowskiej

2250 Gascon Ave, Montreal

Tablica o wymiarach 18 x 22 cale wykonana jest z czarnego granitu. Pomysł i realizacja: grupa założycielska Klubu Gazety Polskiej im. prof. Józefa Lityńskiego

Projekt graficzny tablicy: Joanna Pieńkowska i Jan Delikat, www.jandelikat.com

Wykonanie:Premières Impressions

 Uprzejmie prosimy o sponsorowanie tej tablicy.

Telefon: 438-934-0860, 514-620-1255 montrealklubgp@gmail.com

Żródło: z materiałów nadesłanych do redakcji.

Opera Kopciuszek, Gioacchino Rossini, Royal Opera House

Artystka ukończyła Akademie Muzyczną w Warszawie w klasie śpiewu prof. Aliny Bolechowskiej. Po raz pierwszy zadebiutowała na scenie w 1975 roku w ,,Cosi fan tutte”  W.A.Mozarta.  Następnie została laureatką VII Międzynarodowego Konkursu im.P.Czajkowskiego w Moskwie (1978) i konkursów wokalnych w Atenach, Barcelonie, Genewie, Rio de Janerio i Tuluzie. Za granicą wystąpiła po raz pierwszy od 1982 r. i od tego czasu wspinała  się na wyżyny światowej kariery. W Metropolitain Opera w Nowym Yorku zadebiutowała w 1984 r. w operze ,,Rinaldo” J.F.Haendla, a w mediolańskiej La Scali w 1993 r. Do MET powróciła dopiero po 24 latach, gdzie w 2008 r. wykreowała rolę La Cieca w ,,La Gioconda”  G.Ponchielliego. Obok nowojorskiej opery  występuje w najlepszych teatrach operowych świata w Seattle, San Diego, San Francisco, Houston, Dallas, Milwaukee, Michigan, Minnesota, Atlanta,Vancouver, Berlin, Frankfurt, Mediolan, Paryż, Madryt, Warszawa itd. Występowała we wiodących rolach następujących oper: Tancredi, Cyrulik Sewilski, Kopciuszek, Juliusz Cezar, Orfeusz i Eurydyka, Carmen, Norma, Bal maskowy, Don Carlos, Trubadur, Falstaff, Elektra, Pierścien Nibelunga, Córka pułku, Ariodante, Rodelinda. Ewa Podleś  uwielbia śpiewać opery Rossiniego, ale-jak przyznaje- czuje się najlepiej w rolach dramatycznych (Urlica, La Cieca, Countess),  gdzie tekst i atmosfera kreują akcje. W recenzji ,,New York Timesa” (2005 r.) z  ,,Orfeusza..” opery  Ch.W.Glucka wystawionej w Nowym Yorku  czytamy: ,,…jej głos opiera się na potężnych fizycznych fundamentach w najciekawszych fragmentach błyszcząc jak mahoń, a napór w skomplikowanych koloraturach przywodził na myśl ataki bagnetem. Podleś faktycznie nikogo nie uwodzi, ona powala. Nie sposób nie być jej wielbicielem”.

Ewa Podleś,opera Tancredi,autor: Gioacchino Rossini

Ewa Podleś jest również cenioną śpiewaczką estradową,  jedną z najczęściej zapraszanych  na recitale i koncerty. Koncertowała z towarzyszeniem tak znanych orkiestr jak Saint Paul Chamber Orchestra, San Francisco Symphony, Detroit Symphony, Montreal Symphony, Toronto Symphony, Berliner Philharmoniker, Filharmonia Narodowa itd. Recitale artystki odbywały się w wielu prestiżowych salach miast amerykańskich i europejskich. Bardzo często z udziałem jej męża Jerzego Marchwińskiego, który jest wspaniałym akompaniatorem.

Artystka partycypowała w wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych, m.in. w New Yorku, Aix en Provence, Flanders, Montpellier, Launadiere.  Dokonała 30 nagrań płytowych, m.in. dla wytwórni Decca, DG, EMI, Erato, Naxos, Delos, Dux. Wśród tych nagrań znajdują się ,,Te Deum” Pendereckiego, ,,Melodies russes”, ,,Tancredi” Rossiniego, ,,Armide” Glucka, ,,Ariodante” Haendla, II Symfonia Mahlera, Arie Haendla, Pieśni Chopina. Tę ostatnią płytę artystka nagrała ze słynnym pianistą, laureatem I nagrody Konkursu Chopinowskiego w 1970 roku, Garrickem Ohlssonem. W 2013 roku ukazała się biografia artystki napisana przez Brigitte Cormier ,,Ewa Podleś. Contralto assoluto.”

Autor:                                      Radosław Rzepkowski

Pomysł i poszukiwania:   Krystyna Rzepkowska

W latach 2001 – 2007 była  związana ze Staatsoper w Hamburgu. Występowała tam w takich rolach jak Królowa Nocy (Czarodziejski flet), Blonda (Uprowadzenie z Seraju), Zuzanna (Wesele Figara), Servilia (Łaskawość Tytusa), Gilda (Rigoletto), Anusia (Falstaff), Ninetta (Miłość do trzech pomarańczy), Musetta (Cyganeria),  Maria (Car i Zimmermann), Adela (Zemsta nietoperza), Anusia (Wolny strzelec), Marcelina (Fidelio), Kleopatra (Juliusz Cezar), Małgosia (Jaś i Małgosia), Maria (Córka pułku) i w innych. W wieku 27 lat zadebiutowała  w dwóch najbardziej prestiżowych teatrach operowych świata: w nowojorskiej Metropolitain Opera gdzie wcieliła się w postać  Olimpii  (Opowieści Hoffmana), zdobywając szerokie uznanie u krytyków, a w  londyńskiej Covent Gaden- w rolę Aspasii (Mitridate Re di Ponto – Mozarta). W tych dwóch teatrach występuje regularnie, a Covent Garden stał się jej niemal macierzystą sceną. Oprócz wymienionych ról publiczność londyńska mogła ją podziwiać w innych kreacjach takich jak  Norina (Don Pasquale), Adina (Napój miłosny), Matylda (Matilda di Shabran-Rossiniego), Rozyna (Cyrulik sewilski), Donna Fiorilla (Turek w Italii). W roku 2010 zadebiutowała w La Scali jako Gilda i Zuzanna, a dla publiczności berlińskiej w Staatsoper wystąpiła w roli  Królowej Nocy. Berlin, Warszawa, Turyn i Wiedeń podziwiały ją ostatnio w roli Violetty (Traviata). Występowała też w teatrach Parmy, Tuluzy, Monachium, Chicago,  Los Angeles, San Francisco, Seattle, Helsinkach,, Zurichu, Barcelonie. Współpracowała z wybitnymi dyrygentami jak Ivor Bolton, Bruno Campanella, James Conlon, Sir Andrew David  i  innymi. Jej partnerami na światowych scenach są najznakomitsi wokaliści-Bartoli, Alagna, Calleja, Terfel.

Aleksandra Kurzak jest w historii wokalistyki  pierwszą Polką która podpisała ekskluzywny kontrakt  z wytwórnią fonograficzną Decca. Do tej pory nagrała 4 CD pod jej etykietą, w tym jeden disque ( Gioia!) wyłącznie z jej wykonaniami. (2011). Są na nim zróżnicowane stylistycznie arie z oper Mozarta, Verdiego, Rossiniego, Donizettiego itd. Nagrała też płytę z  polskimi kolędami oraz wespół z Mariuszem Kwiecieniem pieśni Fryderyka Chopina dla NIFC-u. Po premierze ,,Łucji z Lammermooru”, która miała miejsce  w Seattle (2011), jeden z krytyków amerykańskich napisał: ,,To tak jakby wróciły dawne dni świetności bel canta-z największymi nazwiskami Sills, Sutherland i Callas-znów niesamowite i niezapomniane”(Opera Magazin). Wspaniały występ polskiej śpiewaczki w tym arcydziele potwierdził  jej wysoką klasę. W roli Łucji pokazywała  się też w innych miastach, m.in. w Warszawie. Oprócz występów operowych Aleksandra Kurzak występuje na koncertach estradowych śpiewając arie operowe i operetkowe w których ujawnia komiczne walory. Ciekawostką z jej życia jest fakt  że porzuciła ostatnio dotychczasowego męża dla wielkiego tenora francuskiego Roberto Alagna z którym doczekała się dziecka.

Autor: Radosław Rzepkowski

Pomysł i poszukiwania: Krystyna Rzepkowska

Fot; materiały prasowe

Opera Gaetano Donizetti L’elisir d’amore ( Napój Miłosny); Anna Natrebko jako Adina, Mariusz Kwiecień jako sierżant Belcore.

Od wielu lat  związany jest z  Metropolitain Opera w Nowym Yorku partnerując największym  współczesnym artystom (Anna Netrebko, Elina Garanca, Jonas Kaufmann, Laurence Browlee). Na scenie tej  wzbudzał  gorący aplauz wcielając się w   tak wymagające role jak Marcello w ,,Cyganerii” Pucciniego, Germont w ,,Traviacie” Verdiego, Malatesta w ,,Don Pasquale” i Enrico w ,,Łucjii z Lammermooru” Donizettiego, Riccardo w ,,Purytanie” Belliniego, Almaviva z ,,Wesela Figara” i Guglielm z ,,Cosi fan tutte” Mozarta, Escamilio w ,,Carmen” Bizeta. W obecnym sezonie wystąpił w MET wraz z Anną Netrebko (sopran) w ,,Eugeniuszu Onieginie”  Czajkowskiego.Fot: Lee Broomfield. Anna Netrebko w roli Tatiany,Mariusz Kwiecień w roli Oniegina,opera Czajkowskiego Tą scenę operową artysta ceni sobie najbardziej,  gdyż –jak mówi-wszystko tam  działa perfekcyjnie jak w niemieckim samochodzie. Mariusz Kwiecień  jest też absolwentem Metropolitan Opera’s Lindemann Young Artist Development Program (1999). Obok nowojorskiej MET  szanuje bardzo  londyńską Covent Garden  która jest wg niego najlepszym teatrem profesjonalnym w Europie. Ostatnio zaprezentował się tam jako Rodrigez w ,,Don Carlosie” Verdiego, a w przyszlym sezonie planuje zaśpiewać   tytułową postać w operze Szymanowskiego ,,Król Roger”. Uwielbia śpiewać  w Santa Fe, Madrycie i Paryżu. W paryskiej Opera Bastille występował jako Belcore w ,,Napoju miłosnym” Donizettiego. W tej samej roli dał się  usłyszeć publiczności wiedeńskiej, a także w roli hrabiego Robinsona w ,,Il matrimonio segreto” Cimarosy. W innym teatrze paryskim  Palais Gamier zagrał tytułową rolę w ,,Eugeniuszu Onieginie” Czajkowskiego. W tej samej kreacji zaprezentował się  publiczności Teatru Bolszoj w Moskwie  i Bayerische Staatoper w Monachium. W mediolańskiej La Scali dał się poznać jako Otokar w ,,Wolnym strzelcu” Webera. Współpracy z La Scalą nie wspomina jednak najlepiej  ze względu na panujący tam rozgardiasz i  brak poczucia odpowiedzialności. Nie przepada  także za Operą Berlińską ze względu na przestarzałą konstrukcję. Natomiast ciepło wypowiada się o  Lyric Opera w Chicago, Seattle Opera czy San Francisco Opera. Mariusz Kwiecień jest artystą wymagającym i potrafi odrzucić propozycje angażu  jesli rażą go niedociągnięcia reżyserskie. Bliższe są mu opery włoskie niż francuskie. Nie lubi teatru który niewiele wnosi  poza kontrowersją. Popiera   natomiast nietuzinkowe i nieoczekiwane rozwiązania reżyserskie, które są ze sobą logicznie powiązane i wynikają z libretta.

Największym jego triumfem jest tytułowa rola w operze Mozarta  ,,Don Giovanni”. Wcielając się  100 razy w 16 rozmaitych produkcjach w postać dziarskiego uwodziciela odnosił ogromne sukcesy na światowych scenach: w Covent Garden, wiedeńskiej Staatsoper, w San Francisco Opera, Houston Grand Opera, Santa Fe Opera,  Seattle Opera (gdzie za tą kreacje został wybrany w 2002 roku Artystą Roku), w Tokio pod batutą Selji Ozawy, a także w Bilbao i Teatrze Wielkim  w Warszawie oraz w Operze w Krakowie. W roku 2011  jako Don Giovanni odniósł kolejny sukces na scenie MET w nowej produkcji Michaela Grandage.

Oprócz występów operowych Mariusz Kwiecień występuje na koncertach estradowych. Zaliczył szereg recitali w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Zaśpiewal kilkakrotnie ,,Niemieckie Requiem” Brahmsa m.in. z Atlanta Symphony Orchestra pod batutą Roberta Spano oraz z Rotterdam Philharmonic Orchestra pod batutą Walerego Gergiewa.

Autor:  Radosław Rzepkowski

Pomysł i poszukiwania: Krystyna Rzepkowska

Laureat I nagrody XV-go Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w Warszawie w 2005 roku RAFAŁ BLECHACZ należy dziś do światowej czołówki pianistów młodszej generacji. Zaledwie 20-letni wówczas pianista zdeklasował swoich konkurentów, zdobywając oprócz głównej nagrody szereg specjalnych nagród za najlepsze wykonanie mazurków, poloneza, sonaty i koncertu.  Jego sukces miał miejsce po 30 latach od zwycięstwa innego słynnego Polaka-Krystiana Zimermana.

Rafał urodził się w 1985 r. w Nakle. W wieku 5 lat rozpoczął naukę muzyki w Szkole Muzycznej im. A.Rubinsteina w Bydgoszczy, a następnie studiował w Akademii Muzycznej im. F.Nowowiejskiego w tym mieście, gdzie w 2007 roku otrzymał dyplom w klasie prof. Katarzyny Popowej-Zydroń.  W latach dziecięcych fascynowała go gra  na organach  i pragnął zostać organistą, ale wyróżnienia i nagrody na różnych konkursach pianistycznych (m.in 1996-Gorzów Wlkp, 2002-Bydgoszcz, 2003-Hamamatsu, 2004-Maroko) zaważyły na wyborze fortepianu, któremu   poświęcił  życie. Po zwycięstwie w Konkursie Chopinowskim  otworzyły się przed nim drzwi na estrady koncertowe całego świata. Ale z zaproszeń korzystał powściągliwie kończąc w międzyczasie studia muzyczne i wstępując na filozoficzne studia uniwersyteckie. Mimo to koncertował w najbardziej ekskluzywnych salach koncertowych świata: Concertgebouw w Amsterdamie, Musicverein we Wiedniu, Alte Oper we Frankfurcie, Salle Pleyel w Paryżu, Herkulessalle w Monachium, Wigmore Hall w Londynie, Sala Santa Cecilia w Rzymie i w wielu innych większych miastach Europy. Występował też na festiwalach w Salzburgu, Verbier, La Roque-d’Antheron, na Klavier Festival Ruhr w Niemczech  czy Gilmore Festival w USA. Miał zaszczyt koncertować z najwspanialszymi dyrygentami jak Charles Dutoit, Walery Gergiew, Kent Nagano, Jerzy Semkow, Jerzy Maksymiuk, Antoni Wit,  David Zinman, Daniel Harding, Trevor Pinnock. W rok po zwycięskim konkursie Rafał Blechacz podpisał  kontrakt z firmą Deutsche Grammophon i stał się drugim polskim pianistą –po K. Zimermanie-związanym z tą firmą.  Jego nagrania są bardzo wysoko oceniane.

Dotychczas wydano: Preludia F.Chopina (2007), Sonaty J. Haydna, W.A. Mozarta i L.van Beethovena (2008), 2 Koncerty fortepianowe F.Chopina (2010),  Utwory C. Debussy’ego (2012) i Polonezy F.Chopina (2013).   Interpretacje Rafała emanują szczerością wypowiedzi i naturalnością,  a więc tym co  ,,dyktuje” mu serce.  Na tej płaszczyźnie  wypada korzystniej od wielu  pianistów.  Jego dewizą jest   naturalność w sposobie życia, która przeniesiona na pole wykonawstwa  daje wrażenie autentyczności,   ułatwiając  komunikacje z audytorium. Wydobywając z fortepianu głębokie treści muzyczne,  Rafał Blechacz jest w stanie pobudzić  u publiczności najbardziej skrywane emocje. Odnosi się to m.in. do uwielbianej muzyki Chopina która jest pełna  liryzmu i dramatyzmu, a także radości i smutku. Artysta potrafi przekazać  te uczucia w sposób szczery i bezpretensjonalny, zjednujący mu słuchaczy. W jego chopinowskich interpretacjach, szczególnie w polonezach i mazurkach, słychać  też wyraźnie  polskiego ,,ducha” chociażby przez wyeksponowanie zamaszystych rytmów narodowych. Krytyka muzyczna docenia jego intuicje muzyczną i talent. Zwraca też uwagę  na elegancje gry, młodzieńczą energię, pełną odcieni dynamikę i bogatą kolorystykę. Dlatego nie mogła nikogo zaskoczyć przyznana mu w bieżącym 2014 roku najbardziej prestiżowa  Nagroda Gilmore przeznaczona dla najbardziej utalentowanych pianistów.

Dyrektor Gilmore Artist Award  Daniel Gustin uzasadnił przyznanie nagrody w ten sposób: ,,Rafał Blechacz został przez nas wybrany jako artysta o naprawde wybitnej osobowości, którego muzykalność i oddanie się bez reszty sztuce wróżą mu długą i świetlaną karierę”. Po wręczeniu nagrody w Nowym Yorku Rafał Blechacz miał recital z muzyką Chopina, Mozarta, Beethovena i Debussy’ego. Nagroda Gilmore przyznawana jest co 4 lata, a został nią wyróżniony wcześniej (w 2002 roku) inny polski pianista Piotr Anderszewski.

Autor:Radosław Rzepkowski

Pomysł i poszukiwania: Krystyna Rzepkowska 

PIOTR BECZAŁA jest dziś jednym z najbardziej pasjonujących i wywołujących głęboki podziw  tenorów lirycznych. Jest wielce doceniany przez publiczność i krytykę za  wyjątkowo przepiękny głos i umiejętność wcielania się w różnorodne role. Dysponuje ciepłym, donośnym,  pełnym finezji  głosem i zadziwia ogromną muzykalnością. Niezależnie od walorów wokalnych przykuwa uwagę swoja grą aktorską eksponującą  wyraziście cechy osobowości każdej postaci.  Światowa krytyka plasuje go w grupie  czterech najwspanialszych tenorów wraz z Jonasem Kaufmannem, Josephem Calleja i Malcero Alvarezem.  Beczała jest dziś uznawany za jednego z największych artystów sztuki wokalnej.

Artysta urodził się w Czechowicach-Dziedzicach w południowej Polsce. Studiował w katowickiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem wybitnych profesorów: Jana Ballarina,  Pawła Lisitsiana i Seny Jurinac. Po studiach został zaangażowany  do Państwowego Teatru Muzycznego w Linzu gdzie doskonalił   warsztat wokalny.  W roku 1997 został solistą Opery w Zurichu. Dał się  tam poznać w rolach tenorowych wielu oper rozwijając jednocześnie swój talent. Szczególnie owocne w jego karierze stały się lata  2004-2006, kiedy to uzyskał międzynarodowy rozgłos po  debiutach w Royal Opera Covent Garden i w Operze San Francisco. Następnie występował na scenach w La Scali i Metropolitain Opera w Nowym Yorku, gdzie zadebiutowal w 2006 roku jako Książe Mantui w operze Rigoletto. MET otworzyła mu drzwi do światowej kariery. Oprócz  Rigoletta kreował tam wiodące partie w operach:  Łucja z Lammermooru, Eugeniusz Oniegin, Cyganeria, Romeo i Julia. Od tego czasu  pojawia się często na scenach Opery Niderlandzkiej, Opery w Hamburgu, Państwowej Opery w Berlinie, Teatru Wielkiego w Warszawie, teatrów operowych  Wiednia,  Genewy,  Bolonii, Brukseli, Aten, a także w Teatrze Mariinski w Petersburgu.  Oprócz występów operowych prezentował się  na koncertach  estradowych i na festiwalach (Salzburg, Lucerna, Graz, Montpellier), gdzie towarzyszyły mu  renomowane orkiestry. W jego repertuarze znajdują się role bohaterów z najbardziej popularnych  oper jak Alfredo (Traviata), Książe Mantui (Rigoletto), Ricardo (Bal Maskowy), Rudolfo (Cyganeria), tytułowe role w Wertherze i w Fauście, Romeo (Romeo i Julia), Leński (Eugeniusz Oniegin), Tamino (Czrodziejski flet), Don Ottavio (Don Giovanni), Włoski śpiewak (Kawaler  Srebrnej Róży), Camille de Rosillon (Wesoła Wdówka), Belmont (Uprowadzenie z Seraju).  Ostatnie   jego role to Książe (Rusałka), Pastuszek (Król Roger), Vaudemont (Jolanta) czy Sinodal (Demon).

fot: Wojciech Surdziel

Wykonawstwo Piotra Beczały jest utrwalone na wielu CD. M.in. w nagraniu na żywo  spektaklów Faust z Opery Wiedeńskiej,  Traviata z Opery w Monachium – (nagroda Grammy Award 2008), Król Roger. Jego głos słychać w nagraniu Łucji z Lammermooru pod dyrekcją sławnego Walerego Georgiewa, gdzie w roli tytułowej wystąpiła Natalia Dessay. Artysta nagrał też solowe arie francuskie i włoskie oraz kompozytorów słowiańskich (Borodin, Czajkowski, Rimskij-Korsakow, Rachmaninow, Moniuszko, Żeleński, Nowowiejski, Smetana Dworzak). Z kolei nagrania na DVD włączaja szereg przedstawień z Piotrem Beczałą w Operze w Zurichu. Są one wydane pod etykietami Arthaus, EMI, TDK, Decca, DG.

W ubiegłym sezonie artysta wystąpił w MET z Anną Netrebko ( opera Manon w nowej produkcji Laurenta Pelly). Przedstawienie   było  bezpośrednio transmitowane – w ramach serii ,,Live in HD”- na ekranach kin w ponad 50 krajach. Następnie ukazało się w formacie DVD.  Piotr Beczała zaszczycił też na recitalu w Santa Monica w ramach serii Eli&Edythe Broad Stage. Na festiwalu w Salzburgu śpiewał utwory Brahmsa przy akompaniemencie orkiestry Radia Bawarskiego pod dyrekcją  sławnego Eliota Gardinera. Wysoka pozycja artysty pozwala mu na dobieranie sobie partnerów scenicznych i reżyserów. Najbardziej ceni dwóch reżyserów z którymi uwielbia pracować – Franco Zefirelliego  i Guy Joostena.

Autor:Radosław Rzepkowski

Pomysł i poszukiwania Krystyna Rzepkowska     

Za jedną z ,,gwiazd” dzisiejszej muzyki polskiej uchodzi pianista Piotr Anderszewski. Jest on  niewątpliwie   wielką indywidualnośią muzyczną. Urodził się w 1969 r. w Warszawie w rodzinie polsko-węgierskiej. Uczył się muzyki od 6-go roku życia, studiował w konserwatoriach Lyonu i Strassburga, w Akademii Muzycznej w Warszawie i na Uniwersytecie Southern California w Los Angeles. Doskonalił swe umiejętności na wielu kursach mistrzowskich. Jego profesorami byli m.in. Perrahia, Fou Ts’ong i Fleicher. Po raz pierwszy zwrócił uwagę publiczności na konkursie pianistycznym w Leeds w 1990 roku gdy w trakcie występu zszedł ze sceny będąc niezadowolonym z własnego wykonania utworów z opusu 27 A.Weberna.

Pół roku później zadebiutował w londyńskim Wigmore Hall. Od tego czasu koncertował w Nowym Yorku, Monachium, Wiedniu, Madrycie, Petersburgu, Los Angeles i w wielu innych miastach. Oprócz recitali solowych występował z remonowanymi  orkiestrami symfonicznymi w Londynie, Filadelfii, Amsterdamie, Chicago, Berlinie, Montrealu itd. Znany jest też z występów z zespołami kameralnymi którymi niekiedy dyryguje grając jednocześnie  partie fortepianu. Współpracuje z wieloma instrumentalistami,  głównie skrzypkami jak z D. Anderszewską (jego siostrą), W. Mullową, A. Dumay, G. Kremerem, F. P. Zimmermannem.

 Anderszewski dokonał wielu nagrań dla Harmonia Mundi, Accord and Philips, a z Virgin Classics podpisał umowę na wyłączność nagrań w 2000 r. Pierwszym dyskiem pod etykietą  Virgin były ,,Wariacje na temet walca Diabellego’’ L.van Beethovena. Płyta otrzymała szereg nagród, m.in.Choc du Monde de la Musique i Echo Klassik. Artysta nagrał również 1,3 i 6 Partitę J.S. Bacha (CD nagrodzone przez Grammy) oraz dzieła Chopina. Nagrane utwory fortepianowe Karola Szymanowskiego przyniosły mu w 2006 roku nagrodę w kategorii najlepszej płyty z muzyką instrumentalną (Classic FM Gramophone), a w roku 2012 otrzymał w Londynie nagrodę BBC Music Magazin za nagrania muzyki R. Schumanna pod etykietą Virgin Classics CD. Anderszewski jest też nagrodzony prestiżową  Gilmore Artist Award (2002), przyznawaną co 4 lata dla wyjątkowych talentów pianistycznych oraz nagrodą Royal Philharmonic Society’s (2001) dla najlepszego instrumentalisty.

 Współpracując z reżyserem Bruno Monsaingeonem artysta wystąpil w kilku filmach. W filmie ,,Unquiet Traveller’’ z 2008 roku, będącym filmem dokumentalnym na granicy fikcji, reżyser przedstawił w sposób niekonwencjonalny sylwetkę pianisty, jego życie i refleksje na temat muzyki.  Akcja dzieje się w tle zimowej podróży pianisty z Warszawy do Budapesztu.  W innym filmie ,,Anderszewski plays the Diabelli Variations’’ (2001) ukazany jest stosunek pianisty do muzyki Beethovena. Trzeci film ,,Anderszewski plays Schumann” został zrealizowany w 2010 roku. Z różnych wypowiedzi Anderszewskiego wynika ze  jego celem  w sztuce wykonawczej jest dojście do perfekcjonizmu. Stara się wydobyć zasadnicze treści z każdego utworu które starannie  analizuje i opracowuje od podstaw.

Koncertując od ponad 20 lat bazuje na wypracowanym solidnym rzemiośle i nigdy nie dążył  do zrobienia błyskotliwej kariery. Dysponuje pięknym dźwiękiem różnicując go w zależności od stylu utworów na różne sposoby. Panuje znakomicie nad wszystkimi elementami jednocześnie kontrolując  jakość dźwięku, wykończenie  frazy i całościową strukturę wykonywanych utworów. W tym zakresie niewielu pianistów może się z nim równać. Swoisty jest jego stosunek do fortepianu który  uważa za  najbardziej ,,muzykalny” ze wszystkich instrumentów. Jak wyznaje, fortepian  podsuwa mu myśli i sugestie wykonawcze, a w trakcie grania zżywa się z nim tworząc jeden  organizm. Szczery w swoich wypowiedziach przyznaje że nie jest chopinistą, uwielbia natomiast muzykę Bacha, Janacka, Mozarta, Beethovena, Schumanna a szczególnie Szymanowskiego. Był organizatorem festiwali  muzyki Szymanowskiego w Paryżu (2005), Nowym Yorku (2010), Londynie (2005 i 2010) i w Łodzi (2010).

Autor: Radosław Rzepkowski

Pomysł i poszukiwania:  Krystyna Rzepkowska