Stolica San Andres kończy się tam, gdzie pojawiają się krowy na drodze, a droga jest tylko jedna i prowadzi wzdłuż wybrzeża dookoła całej wyspy.

Droga po wschodniej części wyspy jest bardziej cywilizowana i jest większe bezpieczeństwo.

Przewodnicy zdecydowanie nam odradzali, aby się nie przemieszczać po zachodniej części wyspy nawet w biały dzień (sic!). Przejeżdżając po tej jedynej na wyspie drodze, zatrzymaliśmy się jednak przy lesie palm kokosowych i nie mogłem się powstrzymać, aby nie wejść do tego lasu, by wybrać sobie jednego dorodnego orzecha, których tam było w bród.

No i wlazłem tam pod te palmy, uważając, aby jakiś spadający orzech kokosowy nie zrobił mi guza na głowie wielkości orzecha kokosowego. Znalazłem, wydawało mi się, że najdorodniejszy egzemplarz. Przypatrzyłem mu się dokładnie z bliska, oceniłem jakość znaleziska i zacząłem rozprawiać się z tym orzechem. Podejrzewam: Robinson Cruzoe swego czasu musiał sobie nieźle radzić.

W moim przypadku kilka walnięć o asfalt pozwoliło mi dotrzeć do prawdziwego orzecha. Następnie już delikatniej pieprznąłem nim o jakiś kamień i… wreszcie mogliśmy się rozkoszować mleczkiem kokosowym oraz świeżym miąższem kokosowym. Tyle mogę jedynie powiedzieć – delicje – kwintesencja Karaibów.

I jeszcze wspomniana już wyspa – cel mojego marzenia. Wyspa, o której już pierwszego dnia powiedziałem „ja tam po obiedzie muszę kajakiem popłynąć i żadna ulewa mnie nie powstrzyma!”. Jak już nadmieniałem ulewa powstrzymywała mnie przez 4 dni, lecz wreszcie tam dotarłem i o tym właśnie w następnym odcinku. CDN

Zdjęcia:  Mariola Czech-Wasilewska, Z. P. Wasilewski

Wracajmy tymczasem do Gór Laurentyńskich… Był wczesny październik, niedzielny poranek, łyk kawy, wczesna msza w kościółku, modlitwa do Św.Wawrzyńca o zdrowie i pogodę, śniadanie w pośpiechu, kilka jabłek na drogę, kanapka z salcesonem, po butelce wody, buciory do łażenia po górach, aparat i w drogę! Przemknęliśmy bardzo szybko przez uśpiony rankiem, niedzielny Montreal i dotarliśmy w miarę szybko do miejscowości Saint-Sauveur (Święty Zbawiciel).

fot. Mariola Czech-Wasilewska Kanada

Pogoda wymarzona, wymodlona? Kilka chmurek przelotnych i błękit. Jest wtedy jeszcze zieleń na trawnikach i czyste, górskie powietrze. Dlaczego wybraliśmy to miejsce ? Ze względu na unikalne jesienne kolory, bo naprawdę trzeba mieć szczęście, aby te wszystkie elementy się zgrały. Ponieważ czas, pogoda, światło sprzyjają kontemplacji tego naturalnego i ulotnego piękna, po prostu jest na co popatrzeć, odetchnąć, nabrać tej energii, nałykać się powietrza i marzyć, aby ulecieć w te doliny… kolorowe, pastelowe, bajeczne i… przede wszystkim: kolorowe!

Zjednoczone Kolory Kanady.

Są to kolory drzewa klonu, ich liście, których barwa zmienia się w zawrotnym tempie. Ten liść, który umieszczono na fladze kanadyjskiej, a który z bardzo bliska wygląda tak :

- Przepraszam, ktoś na sali powiedział, że jesień jest nostalgiczna, melancholijna i smutna? Owszem, zgadzam się lecz wczesna jesień jest radosna, kolorowa, wesoła, dynamiczna, artystyczna, impresjonistyczna, bajeczna!
fot.Z. P. Wasilewski Kanada