Jezioro Hertel
Ścieżka do lasu

Docelowy punkt eskapady; szczyt o nazwie Głowa Cukru skąd można dojrzeć Stadion Olimpijski oraz drapacze chmur w centrum Montrealu.

Autor: Zbigniew Wasilewski

Fot: Zbigniew Wasilewski

Po pierwszej Wojnie Światowej, następuje nasilony  napływ imigrantów do Rawdon w szczególności z krajów europejskich takich jak:  Rosja,Węgry, Polska,Ukraina, Czechy, Słowacja oraz Niemcy. Na dzień dzisiejszy szacuje się, że miasteczko skupia ponad 25 różnych grup etnicznych.

Rawdon jest miasteczkiem dumnym z faktu, że może się pochwalić aż tyloma grupami etnicznymi mieszkającymi ze sobą w zgodzie. W miasteczku zostało założone nawet jedyne w swoim rodzaju Centrum Multi Etniczne promujące różnorodność kulturową istniejącą na jej terytorium. W miasteczku tym, można spotkać kościoły oraz cmentarze poszczególnych wspólnot. Warto wspomnieć o barwnej cerkwi rosyjskiego Kościoła Ortodoksyjnego, która jest czynna do dziś.

Okolice Rawdon są jednym z ulubionych miejsc Montrealczyków na wypady weekendowe. Sprawia to krótki dystans od Montrealu, przebogata i obfita roślinność, pobliskie kampingi ,parki natury, z których dwa są szczególnie popularne:  Wodospady Dorwin oraz słynne Skałki w Rawdon.

Indiańska legenda o czarowniku Nipissingue.

Przy wodospadach Dorwin z punktu widokowego można zaobserwować na jednej ze skał bardzo wyraźny profil przypominający indiańską głowę. Według indiańskiej legendy, bardzo dawno temu pewien złośliwy czarownik został zamieniony w kamień po tym jak spowodował śmierć pięknej i młodej Algonkinki o imieniu Hiawhitha. Przepełniony zazdrością i urazą po odtrąconych zalotach, widząc ją któregoś dnia w trakcie zbierania ziół w pobliżu przepaści, złośliwiec zepchnął ją w otchłań. Schylił się nad przepaścią aby dojrzeć ciało młodej Indianki rozbite na skałach lecz w tym momencie ziemia zaczyna się trząść i maleńki strumyk na dnie przepaści przeobraził się w rzekę dającą początek wielkiemu wodospadowi. Szum wodospadu ma przypominać po wieczne czasy złośliwemu Nipissingue  zamienionego w głaz przez Wielkiego Manitu śpiew młodej Hiawhithy .

Przez miasteczko przepływa rzeka Ouareau (fonet: Łaro), co w języku Algonkinów oznacza dal. Do rzeki wpływają liczne strumienie i potoki, zasilając jej główny nurt. Fakt zróżnicowania terenu daje efekty w postaci mini kaskad, które są bardzo łatwe do odnalezienia podczas spaceru po dziewiczym lesie ze względu na znaczny szum wody rozbijającej się o skały.

Maszerowanie po takim strumieniu może być bardzo ryzykowne ze względu na oślizłe głazy, oraz bardzo wartki nurt potoków.

Spotkanie z dziewiczą i dziką kanadyjską naturą, jest wynagrodzeniem za przedzieranie się przez krzaki i chaszcze – pozostaje cudowne wrażenie obcowania sam na sam z nienaruszonym ekosystemem od tysiącleci i nie potrzeba wielkiej fantazji aby  wyobrazić sobie maszerujących Indian po tych ścieżkach jeszcze nie tak dawno, bo zaledwie dwa wieki temu.

Totalne wrażenie zetknięcia i wniknięcia do natury kanadyjskiej nadało również to niespodziewane i niezwykle rzadkie zjawisko przyrodnicze. Wspinając się po głazach w górę rzeki chłonny jeszcze lepszych widoków, natknąłem się na grupkę młodych ludzi, w upalne niedzielne popołudnie raczących się zimnym piwem chłodzonym w potoku. Zaskoczony całkowicie tą niespodzianką zapytałem czy wiedzą jaki to gatunek ryby, wskazując palcem na golca. Wszyscy zgodnie orzekli, że to musi być szczupak złocisty. Ja jednak nie chciałem zbytnio wdawać się w szczegóły lecz przy mojej podstawowej wiedzy z zakresu ichtiologi mam powody aby twierdzić, że był to łosoś pospolity pnący się pod prąd w górę rzeki na tegoroczne tarło.

Autor:  Z.P. Wasilewski

Foto: Z.P. Wasilewski

Warto odwiedzić to miejsce nawet jeśli się nie jest narciarzem.

Warto odwiedzić to miejsce dla zapierających dech w płucach pejzaży zimowych.

Warto odwiedzić to miejsce dla bajkowej atmosfery tego miasteczka.

Wreszcie, naprawdę warto odwiedzić to miejsce dla czystego, niczym nie skażonego powietrza
…

Na jednym ze zdjęć można zauważyć zahartowanych miłośników nordyckich wrażeń kąpiących się w SPA finlandzkim, gdy dookoła przy minus 25ºC pełno rozdygotanych spacerowiczów spieszy się do ciepłego, przytulnego pokoiku w hotelu lub choćby na chwilkę przysiąść na kawę w jednej z licznych kafejek aby się rozgrzać.

Po spacerze w Mont Tremblant odkryłem dlaczego tak tą górę nazwano – Drżąca Góra. Nie dlatego, że ona sama drży, lecz  właśnie dlatego, że tam ludzie drżą  z zimna.

fot. Z. P. Wasilewski Kanada

Zobacz również:
- Drżąca Góra – Mont Tremblant zimą cz. 1

Oto jak wygląda słoneczne niedzielne popołudnie przy minus 17ºC na termometrze lecz na wietrze spadającej aż do minus 25ºC.

Pomimo okropnego zimna zwolenników sportów zimowych nie brakowało. Rozdział wiekowy od 5-85 lat płci obojga.

Wikipedia: Mont-Tremblant - miasto w Kanadzie, w prowincji Quebec, znane przede wszystkim jako ośrodek wypoczynkowy i narciarski. Miasto wzięło nazwę od pobliskiej góry Mont Tremblant. Miejscowość leży w regionie administracyjnym Laurentides i liczy około 9000 mieszkańców, oddalona jest o około 1,5 godziny jazdy samochodem od Montrealu. Znajdują się tu liczne pola golfowe, istnieje rozwinięta infrastruktura narciarska. Szeroka reklama sprawia, że większość turystów przyjeżdża nie tylko z Quebecu, Ontario czy Nowej Anglii, ale również z Europy czy Azji. Znajduje się tu duża liczba domków letniskowych, zbudowanych w lokalnym stylu. Miasteczko ośrodka narciarskiego znajdujące się u podnóży góry i wyciągów narciarskich zostało wybudowane od podstaw w latach dziewięćdziesiątych na wzór europejski.

Liczba mieszkańców Mont-Tremblant wynosi 8 892. Język francuski jest językiem ojczystym dla 90%, angielski dla 7,7% mieszkańców.

 

Mont Tremblant jest taką małą perełką zagubioną w Górach Laurentyńskich oddalonych o 140 km na północ od Montrealu. Góra Mont Tremblant ma jedynie 968 m n.p.m. a u podnóża góry jest olbrzymi ośrodek turystyczny o tej samej nazwie co góra. CDN

fot. Z. P. Wasilewski Kanada

Zobacz również:
- Drżąca Góra – Mont Tremblant zimą cz. 2