Syrop klonowy powstaje z soku klonowego. Pierwotnie zbierany przez Indian, dziś stanowi istotny element kanadyjskiego przemysłu spożywczego. Zbierany już mechanicznie, a następnie przetwarzany, obecny na każdym kanadyjskim stole, zwłaszcza w porze śniadaniowej. Bywa też dodatkiem do różnych deserów. Syrop klonowy jest świetną propozycją dla osób lubiących słodkości i chcących jednocześnie dbać o linię, gdyż jest mniej kaloryczny od popularnego miodu. 15 mililitrów syropu klonowego ma 50 kalorii, a tyle samo miodu – aż 64 kcal. Przypisuje mu się podobne właściwości bakteriobójcze co miód. Ma działanie oczyszczające na organizm.

Pierwszą technologię wytwarzania syropu klonowego opracowali Indianie  północnoamerykańscy. Jako że nie znali kotlarstwa, do soku gromadzonego w drewnianych lub ceramicznych misach, wrzucali rozgrzane w ognisku kamienie. Ten długotrwały i pracochłonny proces powodował, iż syrop nabierał specyficznego, “przypalonego” smaku. Europejczycy przybywający do Ameryki zmienili technologię odparowywania wody, poprzez długotrwałe gotowanie w miedzianych kotłach. Współcześnie stosuje się przemysłowe metody produkcji syropu.

Wydzielinę z klonów pobiera się podczas wiosennych roztopów lub niedługo po nich, by nie wysuszyć drzew. Należy profesjonalnie wywiercić otwór i przybić metalowy bądź plastikowy kranik. Uszkodzenie kory może zaszkodzić drzewu i zepsuć smak syropu. Dziesiątki kraników łączy się w jedną rurę prowadzącą do pompowni. Sok zawiera ok. 97% wody. Potrzeba aż 40 litrów, by uzyskać 1 litr gotowego produktu. Wydzielina jest zagęszczana w procesie odwróconej osmozy oraz gotowana. Ustalony czas tych procesów nie istnieje. Doświadczony wytwórca rozpoznaje, czy syrop jest gotowy po jego wyglądzie. Pomaga sobie cukromierzem. Następnie poszczególne partie umieszcza się w zbiornikach zapobiegających fermentacji. Poprzez badania próbek, wydziela się syrop najwyższej jakości, przeznaczony do butelkowania. Syrop niższej jakości trafia do zastosowań przemysłowych.

Bardzo popularną formą rekreacji w prowincji Quebec wczesną wiosną są wyjazdy całymi rodzinami lub w grupie znajomych do źródeł syropu klonowego, tam gdzie on spływa i gdzie jest przerabiany. Przy wytwórniach syropu klonowego istnieją bardzo często oryginalne restauracje serwujące dania z okresu kolonizacji Kanady, nie należy dodawać, że syrop klonowy jest wszechobecny na stołach. Serwowane potrawy nie należą do bardzo wykwintnej kuchni i bazują na produktach dostępnych w warunkach wczesnej kolonizacji, jajka, wieprzowina , domowe pieczywo , skromne desery oraz oczywiście syrop i wszystkie słodkości na bazie syropu klonowego. Nieodzownym elementem takiego posiłku, zwłaszcza w prowincji Quebec jest grochówka, która jest w tej prowincji bardzo popularna. Grochówka na wędzonce w wytwórni syropu może należeć do wielkiego wydarzenia gastronomicznego ponieważ jest przygotowana zgodnie ze starą oryginalną receptura. Mieszkańcy Quebecu, zwłaszcza ich francuska populacja są wielkimi amatorami tej zupy, do tego stopnia, że zarobili sobie na przydomek ze strony anglofońskich Kanadyjczyków jako  Pea Soup ( pol: w wolnym tłumaczeniu; “Grochówa” ) . Francuzi kanadyjscy nie pozostali bierni wobec takiego traktowania i nazwali swoich angielskich sąsiadów jako Square Head ( pol: w wolnym tłumaczeniu: Kwadratowe Łby, ze względu na twarze Anglików, które kojarzyły się Francuzom z tą figurą geometryczną ). Te przydomki , na całe szczęście pochodzą z czasów sprzed Konfederacji Kanadyjskiej z 1867 roku i do dzisiaj przetrwały w świadomości Kanadyjczyków jako niegroźne lecz czasami bardzo serdeczne i żartobliwe przezwiska. Zdjęcia pochodzą z jednej z najbardziej popularnych wytwórni syropu klonowego w Quebeku; Sucrerie de la Montagne w mioejscowości Rigaud. Najlepszy czas na odwiedzenie tego uroczego skansenu pozostaje do końca kwietnia. Zanosi się, że w tym roku topniejący śnieg , nieodłączny element-spływającego kanadyjskiego miodu-będzie wciąż obecny.

Sucrerie de la Montagne

Autor: Zbigniew Wasilewski

Fot: Zbigniew Wasilewski