Jest z pewnością wiele osób nie tylko w Montrealu, którym dokuczają niedogodności kanadyjskiej zimy. Istnieje jednak pewien sprawdzony sposób jak ją skrócić. To jest bardzo proste – należy tą zimę POKOCHAĆ a jak to zrobić? Należy ją poznać w każdym możliwie dostępnym detalu. Najważniejszym jednak etapem zakochiwania się w kanadyjskiej zimie jest jej eksploracja. Należy się ciepło ubrać, zabrać ze sobą aparat fotograficzny i wyjść odważnie naprzeciw trzaskającym mrozom,  ślizgawicy, chłodnemu wiatrowi i śnieżycy. Należy wybrać się na długi spacer do parku i przekonać się bardzo łatwo, że nieoczekiwanie…  czekają tam na nas prawdziwe niespodzianki.

Wikipedia – Jeleń wirginijski, jeleń wirgiński (Odocoileus virginianus) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych (Cervidae), pospolity na obszarze Ameryki Północnej, na południe od Kanady. Występuje także w południowej Kanadzie, w Meksyku i północnej części Ameryki Południowej, aż po Peru. W wyniku introdukcji jelenie wirginijskie można spotkać także w niektórych regionach północnej Europy. Jelenie wirginijskie zasiedlają różne biotopy. Mimo że zwykle preferuje obszary zalesione z niewielkimi otwartymi przestrzeniami, gatunek ten może się przystosować do życia w bardziej otwartym środowisku takim jak sawanna. Te jelenie charakteryzują się większym porożem proporcjonalnie do swojego rozmiaru oraz większymi ogonami. Dodatkowo istnieje znacząca różnica wielkości między samicą a samcem. Żyje w małych stadach. Ruja w październiku; ciąża trwa ok. 200 dni. Występuje kilkadziesiąt podgatunków (najmniejszy na Florydzie). Jeleń wirginijski jest najważniejszym zwierzęciem łownym Ameryki.

 

Sierść jelenia jest czerwonawo-brązowa wiosną i latem i staje się szaro-brązowa na jesień i zimę. Jelenia można rozpoznać po charakterystycznym białym spodzie ogona, który ukazuje unosząc ogon podczas ucieczki. Samiec (zwany także bykiem) waży zwykle od 60 do 100 kg, ale choć są rzadkością, spotykano okazy ważące ponad 160 kg. Samica (łania) przeciętnie waży od 40 do 60 kg, ale niektóre osiągają nawet 75-80 kg. Jeleń wirginijski osiąga 85-205 cm długości oraz 55-110 cm wysokości w kłębie. Samce powyżej roku życia posiadają poroże. Poroże zaczyna rosnąc późną wiosną okryte scypułem. Byki mogą posiadać typowe lub nietypowe poroże. Typowe poroże jest symetryczne z odrostkami wyrastającymi ku górze bezpośrednio z pnia. Nietypowe poroże jest niesymetryczne, a odrostki rosną w dowolnych kierunkach. Te cechy nie są jednak jedynymi kryteriami podziału. Istnieją systemy punktowania poroża opierające się dodatkowo na pomiarach odstępstwa od symetrii. Zatem byki o niewielkiej asymetrii poroża również można uważać za typowe. Cechą charakterystyczną jest poroże wygięte do przodu. Wewnętrzna rozpiętość poroża jest różnorodna i może wynosić od 8 do 64 cm (3-25 cali). Byki zrzucają poroże po godach od późnego grudnia do lutego.

Takie spotkanie z naturą jest możliwe i to o dziwo, bardzo blisko Montrealu! Jelenia wirginijskiego można spotkać w Parku Regionalnym w Longueuil. Park Michel Chartrand znajduje się na południowym wybrzeżu rzeki Świętego Wawrzyńca, niecałe 5 minut od mostu-tunelu L-H Lafontaine, przy autostradzie numer 20. Powierzchnia parku to jest 185 hektarów dziewiczej natury – pozostawionej i pielęgnowanej posród zamieszkałych dzielnic. W parku są wydzielone sektory, gdzie można uprawiać sporty takie jak saneczkarstwo, narty biegowe, łyżwiarstwo na zamarzniętym jeziorze oraz spacery wśród dziewiczej natury. Ta oaza dziewiczej natury jest dostępna przez 4 pory roku i jestem przekonany, że o każdej porze jest tam równie interesująco co zimą. Latem można podziwiać przebogatą florę i faunę – prawdziwy raj dla domorosłych ornitologów – mnóstwo dzikich kaczek i gęsi.

Spotkanie z jeleniem wirginijskim w tym parku jest gwarantowane – zwierzę to jest na wpół oswojone i chętnie podchodzi do ludzi podających im niedozwoloną przez instancje miejskie karmę. Miłośnicy natury nie będą rozczarowani i co ważne można zapomnieć przez ten czas o otaczającej zimie.

Podobnie jest z niezwykle barwnymi ptakami na tle zimowej bieli. Głód zmusza te na wpół oswojone ptaki do zbliżenia się na wyciągnięcie ręki, zwłaszcza, że w dłoni znajduje się ziarno dla nich przeznaczone. Nie wszystkie ptaki kanadyjskie odlatują na południe aby uniknąć mrozów, okazuje się, że wiele ich gatunków jest doskonale przystosowana do najsroższych kanadyjskich zim.

Sikora jasnoskrzydła (r: mésange à tête noire)

Kardynał szkarłatny (samiec) ,fr: cardinal rouge

Kardynał szkarłatny (samiczka)

Kowalik karoliński ( fr: sitelle à poitrine blanche)

Na koniec podaję adres parku, który gorąco polecam na wypad. Ach… nie zapomnijcie strzelby… tej cyfrowej oczywiście – nawet bez teleobiektywu. Polowanie z sukcesem gwarantowane.

Pavillon d’accueil du parc Michel-Chartrand
1895, rue Adoncour
Longueuil (Québec) J4J 5G8
Téléphone : 450 468-7619

Autor: Zbigniew Wasilewski

fot. Zbigniew Wasilewski