Śpieszmy się kochać ludzi
Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego
Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno
Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
Autor: ks.Jan Twardowski
To wyjątkowy wiersz ks. Twardowskiego. Bardzo znane jest własciwie tylko pierwsze zdanie i mało kto zna dalsze zwrotki. Cieszę się i dziękuję, że zamieściłeś ten wiersz w całości, jest przepiękny, pełen miłości i tęsknoty..
Ja tylko dorzucę,że każde zdanie w tym wierszu ma głęboko przemyślaną myśl,amuszającą do refleksji,całość jest majstersztykiem ! Dzięki za odwiedziny Goldie