Kapucynki ( Cebinae ) to podrodzina małp szerokonosych w rodzinie płaksowatych. Najbardziej znanymi przedstawicielami są m.in. kapucynka czubata Cebus apella i kapucynka czarnobiała Cebus capucinus. Zamieszkują one lasy Ameryki Środkowej i Południowej – na obrzeżu Andów spotkać je można do wysokości ponad 2000 m n.p.m. Występują zazwyczaj w stadach liczących do kilkudziesięciu osobników. Ich długość ciała dochodzi do 60 cm, a ogona do 55 cm, ciężar ciała to ok 3,5 kg. Ubarwienie sierści jest w odcieniach brązu, na głowie jest ta sierść ciemniejsza i dłuższa – często tworzy czub. Ogon kapucynki mają podwinięty, i może on pełnić rolę narządu chwytnego podczas poruszania się w koronach drzew. Samce mają silnie wykształcone kły. Małpki prowadzą tryb życia dzienny, ich pożywienie stanowią owoce, jagody, bezkręgowce oraz ptaki i ich jaja. Dojrzałość płciową osiągają ok. 6. roku życia, ciąża trwa 150-160 dni, po czym samica rodzi 1, rzadko 2 młode. Długość życia dochodzi do ponad 40 lat!
Category Archives: Panama
Rodzinka kapucynka
Plemię Embera, czyli wioska Parara Puru w Panamie
Jeżeli ogląda się w telewizji program na temat sposobu życia nielicznych plemion, którzy gardzą cywilizacją, jest to tak jakby oglądało się coś, co być może jeszcze istnieje, ale jest to gdzieś bardzo daleko, tak bardzo daleko, że prawie jest to fikcją. Dla mnie osobiście jednodniowy pobyt w tej wiosce, pośród tych ludzi, bardzo gościnnych, był jakby nierealny, nierzeczywisty, niedorzeczny, absurdalny. Tymczasem ta wioska istnieje naprawdę, i to w odległości ok 45 min. samochodem od bardzo nowoczesnej Panama City.
Bajka o okrutnym rozbójniku Henryku i roztropnym bracie jezuicie
Okrutny rozbójnik, pirat, korsarz, bukanier, ladaco, piroman, złodziej, oszust, bandyta, szlachcic – Henry Morgan
(ur. ok. 1635, zm. 25 sierpnia 1688) – sir, walijski bukanier w służbie Karola II, zwany Królem Bukanierów. Początkowo służył w angielskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej. Po wykupieniu się, przybył do Port Royal i pnąc się po stopniach kariery, został przywódcą bractwa. Zdobywał i łupił poszczególne miasta kubańskie, a w 1671 przewodził największej wyprawie bukanierów w dziejach, gdy dowodząc eskadrą 28 okrętów i ponad 1800 ludźmi, zdobył Panamę. Wkrótce jednak z większością łupów porzucił bukanierów i czekał na wezwanie króla Karola II do przybycia do Londynu. Początkowo, by załagodzić spór z Hiszpanią, został przez Anglików wtrącony do lochu, wkrótce jednak otrzymał tytuł szlachecki i jako wicegubernator, powrócił na Jamajkę. Od tej pory zaciekle zwalczał bukanierów, aż do swojej naturalnej śmierci w 1688. Pochowany w Port Royal, niestety w 1692 w czasie trzęsienia ziemi i zatopienia miasta jego grób pochłonęło morze.
Pamiątka z tamtych czasów, popiersie króla hiszpańskiego Karola V:
Pozostałość po splądrowanej przez Henryka-rozbójnika Panamie, szczątki katedry, przy której nowożeńcy panamscy fotografują się w romantycznych pozach:
Kawałek murów obronnych jako pomnik przeszłości:
Spotkanie dwóch drapaczy chmur z różnych epok:
A to jest ten właśnie ołtarz uratowany przez bardzo roztropnego księdza przed bardzo okrutnym i cynicznym piratem. Na wieść, że Henry Morgan zbliża się do Panamy, księżulek pomyślał sobie, że pomaluje ten złocony ołtarz czarną farbą i obije kilkoma bardzo wulgarnymi deskami, aby odwrócić uwagę i zniechęcić kleptomana. Udało się…
Ołtarz potężnych rozmiarów, bo ok. 8 metrów u podstawy i 10 metrów wysokości, stoi do dzisiaj na swoim miejscu, pomimo, że Morgana dawno szlag trafił, a jezuita poszedł do pana po zasłużoną nagrodę. Panamczycy mówią, że potomkowie Morgana są nadal aktywni w Panama City, jako firma adwokacka oraz inwestycyjna, ja jednak w to wątpię, ponieważ czytałem, że Henry Morgan umarł bezdzietny.
Tekst i zdjęcia: Z. P. Wasilewski
Kanał panamski – fotoreportaż z podróży
Pomysł budowy kanału łączącego dwa Oceany pojawił się już w XVI wieku i był marzeniem Karola V, króla Hiszpanii, aby tym sposobem usprawnić i przyśpieszyć transport zrabowanego złota przez konkwistadorów. W 1882 roku prace nad budową kanału zostały rozpoczęte pod nadzorem księcia Ferdynanda de Lesseps, który miał już za sobą zrealizowany projekt Kanału Sueskiego. Niestety po ośmiu latach z braku środków finansowych, masowych epidemii i innych przeszkód, prace nad budową kanału zostały wstrzymane.
Kanał panamski – historia
Budowa Kanału Panamskiego, drogi wodnej o długości 77 km, trwała 33 lata (1881-1914), kosztem życia blisko 25 tysięcy ludzi, którzy stracili je z powodu malarii, żółtaczki i obsunięć gruntu. Inwestycję tą rozpoczęto z inicjatywy Ferdinanda de Lesseps, który całe swe życie poświęcił, by rozsławić imię Francji oddając przysługę ludzkości. Powstała spółka Compagnie Universelle du Canal Interoceanique, gromadziła fundusze na największe, jak na tamte czasy, przedsięwzięcie inżynieryjne – La Grande Enterprise.
Pierwszego stycznia 1880 roku, prawie 200 inżynierów i 800 robotników rozpoczęło przygotowania do budowy od strony morza. Wykonano pierwsze pomiary i wiercenia, jednocześnie przygotowując noclegi, szpitale i drogi. Podczas wyrębu dżungli robotnicy umieszczali filary baraków i nogi łóżek szpitalnych w naczyniach z wodą, chcąc się w ten sposób ustrzec przed inwazją mrówek, ale zbiorniki te, sprzyjały wylęganiu się komarów przenoszących malarię i żółtą febrę. Pod koniec 1881 roku zatrudniano już ponad 2000 osób, niestety już w 1982 roku, spośród nich zmarło 20% robotników. Wiadomości o tym nie przekazywano do Francji, by nie zablokować zbiórki pieniędzy. W 1883 roku zmarło kolejnych 1300 osób na żółtą febrę i malarię. W 1885 roku z 17 nowych, młodych inżynierów francuskich zaledwie jeden przeżył pierwszy miesiąc na tejże budowie.
Panama – fauna
I gdy tak sobie podziwialiśmy tam tą faunę, pstrykając zdjęcia na prawo i lewo, i na oślep, aby niczego nie stracić, w pewnym momencie nasz przewodnik, stojąc na pirodze, wskazuje palcem w oddali i poważnie mówi:
- A to jest koń!
I nagle poruszenie: co? gdzie koń? jaki koń? co to za koń? Na co przewodnik ciągle bardzo poważnie tłumaczy:
- Koń to jest czteronożny ssak z rodziny nieparzystokopytnych, przywieziony z Europy do Ameryki…
I w tym momencie wszyscy jak jeden zaczęli mu bić brawa akceptując jego niewinny żart z chłonnych egzotyki turystów. Zabawa była obopólna.
Rzeka Chagres, Panama. Ponoć w głębi tego zdjęcia widać krokodyli łeb:
Panama – migawki ze Starówki
Panama jest pod względem turystyki bardzo młodym krajem. Prawdziwy przemysł turystyczny zaczął rozwijać się dopiero od 2000 roku. Panamczycy starają się sprzedawać takie atrakcje turystyczne jak Kanał Panamski, naturę tropikalnąi historię. Jeżeli chodzi o plaże, to niestety od strony Pacyfiku są to plaże bardzo mało atrakcyjne. Piasek jest tam szary, powulkaniczny i morze nie ma tych samych szmaragdowych kolorów co na przykład na Kubie. Mimo wszystko Panamczycy radzą sobie bardzo dobrze.
Dlatego przedstawiam kilka migawek ze starej Panamy, którą obejrzymy przy dźwiękach panamskiej muzyki – Gallina Fina w wyk. Samy Y Sandra Sandoval. I może tylko jeszcze jeden udany klip dla porównania, aby udowodnić, że już istnieją związki polsko-panamskie. Bynajmniej na polu artystycznym artysta, nawet największy, zawsze inspiruje się czymś co już wcześniej zaistniało, nieprawdaż?
